Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Znak. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Znak. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 13 lutego 2014

146. Eric Emmanuel Schmitt Tajemica Pani Ming.

  • Tytuł oryginalny :  Le dix enfants que madame Ming n"a jamais eus. 
  • Tłumaczenie: Łukasz Muller
  • Wydawnictwo: Znak
  • Rok wydania:2014
  • Oprawa:  twarda
  • Ilość stron: 80 
 " Każda istota okazuje się wyjątkowa . Jeśli jest inaczej, to dlatego, że my tego nie dostrzegamy"
 Twórczość Erica Emanuela Schmitta poznałam kilka lat temu za sprawą książki "Oskar i Pani Róża". Opowieść ta oczarowała mnie do tego stopnia, że obiecałam sobie iż przeczytam wszystkie książki jego autorstwa. Postanowienie to realizuję nadal. Ostatnio w moje ręce wpadła najnowsza publikacja francuskiego mistrza krótkich form . Nie chciałam zbyt długo zwlekać z lekturą dlatego zaraz po otrzymaniu książki rozpoczęłam czytanie. Jak bardzo i,  czy w ogóle podobała mi się historia opowiedziana przez Schmitta? Odpowiedź na to pytanie za chwilę,  najpierw krótki zarys fabuły . 
" Krzywda się zaciera jeśli zdołamy o niej zapomnieć"
  
Tytułowa bohaterka   to mądra starsza kobieta, która uwielbia opowiadać o swoich dzięsięciorgu  dzieciach. Pewien Francuz odwiedzający Chiny cierpliwie wysłuchuje jej historii. Zauważa w  niej pewne niedorzeczności,   bo zgodnie z tradycją  w Państwie Środka rodzina może posiadać tylko jednego potomka. Za każde kolejne dziecko grożą  potężne kary. Bohater nie daje po sobie poznać, że coś podejrzewa. Wręcz przeciwnie  sam zaczyna zachowywać się dziwnie , oszukiwać  , brnąć w spiralę kłamstw. Kto z nich  pierwszy pozna prawdę  i jaka ona  będzie?      Nie  zamierzam  nic zdradzać,  aby nie odbierać Ci drogi Czytelniku   przyjemności  poznawania tej niezwykłej historii .

" Milczenie to przyjaciel, który nigdy nie zdradza"
  
" Tajemnica Pani Ming" to lektura specyficzna . Schmitt jak zwykle zaskakuje i nie daje gotowych odpowiedzi na pojawiające się w głowie czytelnika pytania.  Zresztą w jego książkach nic nie jest  oczywiste. Wszystko zostaje ukryte gdzieś między wierszami.  Także i tutaj do samego końca nie wiadomo  o co tak naprawdę chodzi  i jakie będzie zakończenie.   To właśnie  najbardziej podoba mi się w  twórczości  tego autora. Daje on pewne wskazówki  ułatwiające rozwiązanie zagadki ,ale to my  podczas czytania  musimy  najpierw dobrze je zrozumieć a potem odpowiednio wykorzystać.
 
" "Rodzimy się braćmi, lecz pod wpływem wychowania stajemy się różni"
Najnowsza książka jednego z moich ulubionych pisarzy jest mocno "pokręcona" , pisana dziwnym językiem do ,którego  zdążyłam się już przyzwyczaić bo wcześniej poznałam kilka innych  jego dzieł. Sporo w niej  aforyzmów podobnych do tych ,które zacytowałam. To opowieść o rodzinie i  pewnej zaskakującej metamorfozie. Choć powyższa lektura nie zmusiła mnie do jakiś większych refleksji , nie zostawiła tematu do przemyśleń to i tak  uważam, że  warto ją poznać  . Podobnie zresztą jak inne publikacje Schmitta a ma on ich w swoim dorobku naprawdę wiele.
Źródło cytatów : 

[1]Eric Emmanuel Schmitt,   Tajemnica Pani Ming ,  Wydawnictwo  Znak  litera nova  Kraków  2014  ,Str31.
 [2]Eric Emmanuel Schmitt,   Tajemnica Pani Ming ,  Wydawnictwo  Znak  litera nova  Kraków  2014  ,Str59
  [3]Eric Emmanuel Schmitt,   Tajemnica Pani Ming ,  Wydawnictwo  Znak  litera nova  Kraków  2014  ,Str61.
 [4]Eric Emmanuel Schmitt,   Tajemnica Pani Ming ,  Wydawnictwo  Znak  litera nova  Kraków  2014  ,Str5.
 Za egzemplarz  recenzyjny dziękuję wydawnictwu Znak 
Książka zaliczana do wyzwań : 
  • 52 Książki 2014
  •  Rekord 2014.


  Mam dla Was też kod rabatowy od Znaku do wykorzystania : 

Kod rabatowy to - recenzentka40, który należy wpisać podczas procesu zamówienia na tej stronie - http://www.znak.com.pl/specjalna,oferta,promo_tajemnica_ming
 
Szczegóły promocji:
 
1. Aby skorzystać z promocji należy wpisać na stronie www.znak.com.pl
   kod rabatowy  - recenzentka40
2. Gdy wartość Twojego zamówienia wyniesie 100 zł, od Twojego zamówienia odejmiemy 40 zł.
3. Rabat nie łączy się z innymi kodami rabatowymi.
4. Kod rabatowy jest ważny do 15 marca 2014. 

piątek, 16 sierpnia 2013

126. Richard Paul Evans Kolory tamtego lata.


  • Tytuł oryginalny: The Last Promise
  • Tłumaczenie:Hanna de Broekere
  • Wydawnictwo:Znak
  • Rok wydania: 2012
  • Oprawa : miękka 
  • Ilość stron: 349 
  • Gatunek: powieść obyczajowa 


„Każdy zasługuje na miłość. Jednak przekonałem się, że ci, którzy potrzebują jej najbardziej, zwykle czują się jej najmniej warci."

Książek o takim uczuciu jak miłość powstało już wiele. Jednak ta jest szczególna. Historia, która została w niej opowiedziana wydarzyła się naprawdę. Evans opisał to, co usłyszał od młodej amerykanki podczas pobytu we Włoszech. Elliana, bo o niej mowa, od sześciu lat mieszka w Italii wraz ze swoim chorym na astmę synkiem. Jej mąż Maurizio, pochłonięty pracą większość czasu spędza poza domem, zaniedbując przy tym swoich najbliższych. Alessio prawie nie widuje ojca i bardzo za nim tęskni. Zatroskana żona wychowuje dziecko
w samotności, a gdy ma chwilę czasu maluje obrazy. Jej jedynymi przyjaciółkami są szwagierka Anna oraz Manuela. To one opiekują się chłopcem, gdy  kobieta musi wybrać się na zakupy lub załatwić jakieś inne ważne sprawy. Pewnego dnia do willi, w której mieszka wprowadza się nowy lokator, Ross Story. Jedyne, co o nim wiadomo to to, że podobnie jak nasza  bohaterka pochodzi ze Stanów Zjednoczonych i chce podjąć pracę jako przewodnik wycieczek w pobliskim muzeum. Kobieta nie chciała go bliżej poznać, ponieważ choć jej mąż prawie zawsze jest w rozjazdach, to jednak kilka lat temu przysięgali sobie miłość, wierność
i uczciwość małżeńską. Los jednak chciał inaczej. Dziewczyna znalazła się w sytuacji kryzysowej i musiała poprosić sąsiada o pomoc. Od tamtej pory para dużo ze sobą rozmawiała, spędzała wspólnie czas a przy okazji trochę więcej się o sobie dowiedziała. Początkowo żadne z nich nie chciało otwarcie mówić o tym, co czuje i czego się boi. Jednak oboje doskonale wiedzą, że kiedyś trzeba będzie spojrzeć prawdzie w oczy, zagrać w otwarte karty i zdecydować co zrobić. Podjąć ryzyko i być szczęśliwym czy zrezygnować z miłości dla dobra tego, kogo matka zawsze kocha najbardziej na świecie? Jakiego wyboru dokona młoda kobieta? Kto lub co jej w tym pomoże bądź przeszkodzi? Dlaczego tak niewiele wie o przeszłości niedawno spotkanego mężczyzny? O tym już w  powieści. 
„To, że czegoś nie planowałaś, nie znaczy, że to była pomyłka. Są rzeczy, które nas spotykają dlatego, że powinny."
„Kolory tamtego lata” to utwór, który po raz pierwszy został wydany pod tytułem „Ostatnia obietnica”. Mam wrażenie, że był on bardziej adekwatny do treści i przesłania książki. Przyrzeczenia, które składają sobie bohaterowie mają ogromny wpływ na ich dalsze postępowanie. Słowo „obietnica” można potraktować, jako klucz interpretacyjny całego dzieła. Skoro wspomniałam o głównych postaciach tej pozycji literackiej, to muszę też przyznać, że zostali oni bardzo ładnie wykreowani. Każde z nich ma tak samo trudną
i bolesną przeszłość, własne tajemnice, wady i słabości, których ze strachu przed porażką, nie chce wyjawić. Łączy ich również to, że wiedzą czym jest samotność i cierpienie. Dlatego teraz ciężko im uwierzyć w to, iż jeszcze nie wszystko stracone. Uczucie, jakie ich połączyło jest silne i prawdziwe, ale czy zakochani będą są w stanie podołać wyzwaniu, jakie stawia przed nimi rzeczywistość? Kolejny atut powieści, to sposób konstruowania fabuły. Autor nie ma zamiaru oszukiwać czytelnika, ani wodzić go za nos. Prowadzi akcję tak, aby z każdą kolejną stroną podsycać jego ciekawość. Opisy i dialogi zostały stworzone po mistrzowsku. Niczego nie ma w nich za dużo, ani za mało. Widać tam skrajne emocje, jakie targają bohaterami, słychać ich obawy i wątpliwości. Na plus można zapisać również to, że  wszystkie rozdziały rozpoczynają się jakimś włoskim przysłowiem, które idealnie współgra
z tym, co za chwilę zostanie przedstawione na kolejnych stronach powieści. Autor niczego nie koloryzuje, nic od siebie nie dodaje. Opowiada historię, którą sam miał okazję poznać. Po raz kolejny staje na wysokości zadania i pokazuje swoją pisarską klasę. Postawił na przeciw siebie dwoje z pozoru kompletnie innych ludzi, dwoje życiowych rozbitków, którzy zgubili się w życiowym labiryncie pełnym trudnych do pokonania przeszkód. Dał swoim czytelnikom możliwość obserwowania ich poczynań. Czytając, bacznie przyglądamy się temu co robią i jak się czują nasi bohaterowie. Przemierzając kolejne kilometry tej literackiej podróży poznałam coraz to nowe fakty z życia, bądź skrywane gdzieś głęboko w sercu sekrety postaci, które  już na początku zdobyły moją sympatię. A jakie emocje towarzyszyły mi tuż po zakończeniu lektury? Ciężko jest je opisać. Gdy przewróciłam ostatnią stronę, wiedziałam jedno. Takie historie, to w dzisiejszych czasach rzadkość, ale jednak się zdarzają. Byłam i jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Amerykański pisarz sprawił, że  miałam okazję choć na chwilę przenieść się do kraju, który bardzo chciałabym kiedyś  odwiedzić. Włoskie realia, jako sceneria wszystkich wydarzeń, dodają tej powieści magii
i blasku. Evans, podobnie jak Nicholas Sparks, potrafi niejako naszkicować przed czytelnikiem portrety swoich bohaterów. Za pomocą pióra maluje ich pasje, marzenia, bolesne rozczarowania i nieustanne rozterki. Rysuje także różne etapy i odcienie miłości. Pokazuje, jak wielką moc ma w sobie to uczucie. Udowadnia, że choć czasem wymaga ono poświęceń i odwagi obu stron, to w końcu, jeśli jest na tyle silne będzie w stanie pokonać wszystkich nawet najgroźniejszych rywali. 
„In premio d'amor, amor se rende - Miłość jest nagrodą za miłość”  
Przy ostatecznej ocenie tej powieści nie jestem do końca obiektywna, bo może ma ona jakieś drobne wady, ale jeśli tak, to ja ich nie zauważyłam. Jestem nią oczarowania i wiem, że ta historia szybko nie da mi o sobie zapomnieć. Polecam ją z całego serca. Została ona napisana plastycznym, pełnym rozmaitych emocji językiem. Richard Paul Evans nie stosuje wyszukanych metafor ani skomplikowanych porównań. W sposób niezwykle prosty, ale
i obrazowy ukazuje włoskie zwyczaje oraz całą, trochę bajkową atmosferę tego miejsca.  
Książka, którą dzisiaj recenzuję to niesamowita, a co ważne, prawdziwa i pełna emocji opowieść, którą napisało życie. To pewnego rodzaju świadectwo tego, że choć jesteśmy różni, to i tak wszyscy poszukujemy w życiu jednej i tej samej rzeczy. Pragniemy być szczęśliwi.
 Źródło cytatów :
2. Tamże.
3. Tamże.
Książka zaliczana do wyzwań: 
  • 52 książki 2013. 


 

  • Czytamy powieści obyczajowe. 


sobota, 12 stycznia 2013

88. Eric-Emmanuel Schmitt Odette i inne historie miłosne.

Miłość jedno proste słowo pod , którym kryje się tak wiele. Jest to pewna emocja , uczucie jakim chcemy obdarzyć drugą osobę , ale też  inspiracja dla poetów ,pisarzy i muzyków.
Pisze o niej nie tylko znany wszystkim Nicholas Sparks ,ale również kilku innych cenionych przez czytelników twórców. Wśród nich  jest  Eric Emmanuel Schmitt. Autor Oskara i Pani Róży tym razem oddaje w ręce swoich czytelników zbiór ośmiu opowiadań , którym motywem przewodnim jest miłość. Bohaterki tych historii to kobiety niezwykle różnorodne. Jest sprzedawczyni, księżniczka, miliarderka, para kochanków czy stęskniona matka. Tym co je wszystkie łączy jest fakt, że każda z nich próbuje odnaleźć szczęście. Schmitt po raz kolejny pokazuje swoją ogromną klasę . Jego  książki mają to do siebie , że potrafią niesamowicie wciągać. Pan Eric jako jeden z niewielu umie po mistrzowsku opisać  sytuacje  kobiety : jej uczucia, rozterki i problemy a tych w niniejszych opowiadaniach  z pewnością nie brakuje. 
"Odette i inne historie miłosne" to książka  gdzie miłość została ukazana jako uczucie , które wbrew pozorom nie jest idealne ani wolne od skaz. W miłości nie wszystko jest albo białe albo czarne . Istnieją też rozmaite odcienie szarości, których czasem nie dostrzegamy. 
Utwór ten nie jest jednolity pod względem narracyjnym. Raz jest ona prowadzona w pierwszej a raz w trzeciej osobie. W niektórych opowiadaniach narrator ma pełną a w innych ograniczoną wiedzę o wydarzeniach i bohaterach.  Styl jakim posługuje się francuski pisarz jest bardzo plastyczny. Jego cechy charakterystyczne to  dość rozległe opisy i obecność retrospekcji. Takie zabiegi stylistyczne nie każdemu się spodobają na pewno mają swoje plusy.  Tytuł ten był moim kolejnym spotkaniem z twórczością jednego z najbardziej znanych francuskich autorów i muszę przyznać , że było to spotkanie średnio udane. Książka nie  zachwyciła  mnie tak bardzo jak wspomniany wcześniej "Oskar i Pani Róża". Mimo to mogę ją polecić fanom Schmitta, miłośnikom opowiadań, tym ,którzy szukają utworu z kobietą w roli głównej i lubią od czasu do czasu poczytać  o miłości.

 Książkę otrzymałam od autorki bloga  "Z biblioteki Szarikowa". Jeszcze raz bardzo za nią dziękuję.
Książka  przeczytana w ramach wyzwań :


 


wtorek, 11 grudnia 2012

83. Richard Paul Evans Obiecaj mi.


Richard Paul Evans - autor, którego książki  okupują pierwsze miejsca  na listach  bestsellerów. Jego powieści przetłumaczono na ponad dwadzieścia pięć języków. Amerykanin  jest laureatem wielu  literackich wyróżnień. Zdobył uznanie nie tylko czytelników ,ale również  magazynu "Romantic Times", który przyznał mu nagrodę  za najlepszą powieść dla kobiet. Pisarz dwukrotnie  cieszył się również ze zwycięstwa w konkursie Storytelling World Awards(za książki dla dzieci). Evans  udziela się charytatywnie,  ma własną fundację .Zgarnia za tę  działalność liczne statuetki i gratulacje. Mieszka w Salt Lake City  wraz ze swoją żoną Keri i piątką dzieci.
To właśnie małżonce  zadedykował utwór "Obiecaj  mi".
Każdy rozdział powieści  rozpoczyna się wpisem z pamiętnika głównej bohaterki -    Beth Cardall. Kobietę poznajemy już na pierwszych stronach książki . Zabiera nas ona do roku 1989. Jest 24 grudnia Wigilia Bożego Narodzenia. Dziewczyna zakłada dawno nie noszony naszyjnik , który kiedyś otrzymała w prezencie. Opowiada czytelnikowi swoją    historię. Mówi o trudnym dla niej czasie, i wydarzeniach w, których uczestniczyła. W wieku dwudziestu ośmiu lat  dowiaduje  się najpierw o jednej a potem  kilku zdradach jakich dopuścił się  ukochany. Dodatkowo odkrywa , że jej  córeczka Charlotte jest poważnie chora. Pierwszą ze zdrad potrafiła wybaczyć 
„A błądzić jest rzeczą ludzką, a wybaczyć... no, to już może tylko miłość.”
 Jednak kolejne były dla niej kompletnym zaskoczeniem. Po śmierci męża przestała wierzyć i miłość i ufać mężczyznom. Właśnie wtedy w jej życiu  pojawia się Matthew. Nowy     bohater  choć nie pracuje ma stabilną sytuację finansową ,dobry samochód i co ważniejsze bardzo dużo wie o Beth chociaż  nigdy wcześniej się z nią nie spotkał. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to , że Włoch  zna nie tylko przeszłość ale i przyszłość dziewczyny, potrafi pomóc chorej w chwili gdy lekarze są bezradni. Już teraz może  opowiedzieć o tym co wydarzy się za kilka lat. Kim on tak naprawdę jest , jaki sekret ukrywa? Kto i komu coś obiecał ? Czy zdoła  tych przyrzeczeń dotrzymać ? .Te i mnóstwo innych pytań być może  zadaje sobie większość osób czytających tę książkę.



"Złamane przyrzeczenia są jak rozbite lustra. Ranią tych, którzy się ich kurczowo trzymają i wpatrują w popękane odbicia samych siebie".

Zacytowane poniżej słowa wypowiedziała pierwszoplanowa postać. Beth to osoba, która sama przeżyła to o czym powiedziała. Została oszukana, zdradzona i wykorzystana. Całe jej małżeństwo okazało się być jednym wielkim kłamstwem . Na szczęście zawsze mogła liczyć na swoją przyjaciółkę Roxanne . Potem pojawił się Matthew mężczyzna , który pozwolił jej  uwierzyć, że zasługuje na to by być szczęśliwa. Pozostali bohaterowie  mimo iż są dobrze wykreowani  schodzą na dalszy plan. Autor skupia się na opisaniu historii tej najważniejszej trójki. Beth , Matthew i Charlotte  to  oni są "w centrum zainteresowania". Pisarz doskonale radzi sobie z opisem kobiecych uczuć, problemów i rozterek. Narrację powierza  młodej dziewczynie . Wszystko opisywane jest z jej perspektywy.
Utwór ten to " kopalnia" fantastycznych cytatów i powieść w, której znajdziemy całą gamę różnorodnych emocji.( choć są  też momenty w, których ich brakuje a powinny się pojawić). Jest tu ból związany z trudną decyzją, bezradność matki, która mimo iż  bardzo chce  nie potrafi pomóc dziecku , miłość i nadzieja , że można oszukać czas.
Książka ma również kilka minusów, które jednym będą przeszkadzać a drudzy nie zwrócą na nie uwagi.  Niektóre  z opisanych tam wydarzeń są mało prawdopodobne  a okoliczności spotkania głównych bohaterów trochę dziwne. 
Klamrą łączącą  powieść w jedną całość  są święta Bożego Narodzenia. Na kartach książki czuć ich urok oraz magię. "Obiecaj mi" to lektura adresowana przede wszystkim do kobiet. Doskonała na zbliżający się świąteczny czas. 
Oba cytaty pochodzą z książki Richard Paul Evans Obiecaj mi str 60 i 146.
Książka czytana w ramach:
  • Wyzwania czytelniczego Długie zimowe wieczory.
  • Grudniowej edycji wyzwania Trójka-epik ( książka z motywem świąt Bożego narodzenia w tle), http://ksiazki-sardegny.blogspot.com/2012/12/grudniowa-trojka-i-podsumowanie.html
  •  Wyzwania czytelniczego "Znalezione pod choinką.
  • Stosikowego losowania na blogu "Przeczytałam książkę.
Recenzja poza blogiem i portalem lubimy czytać została opublikowana również tutaj:






piątek, 30 listopada 2012

80 Richard Paul Evans Szukając Noel.

                                                       
    
Szukając Noel to  pierwsza książka Richarda Paul Evansa jaką miałam okazję przeczytać. Do zapoznania się z twórczością  amerykańskiego autora zachęciło mnie wiele pozytywnych opinii innych czytelników. Evans ma na swoim już dziesięć powieści, każda z nich  znalazła się na szczycie listy  bestselerów   New York Timesa a ich łączny nakład w Stanach przekroczył już  czternaście milionów  sprzedanych egzemplarzy.  Takie statystyki  mówią same za siebie. Zaintrygowana i ciekawa co kryje w sobie ta powieść zabrałam się za czytanie.  Jakie są moje wrażenia?. O tym później najpierw przedstawię krótko dwóch głównych bohaterów utworu  Mark , który jest także narratorem to  samotny , przygnębiony pragnący popełnić samobójstwo mężczyzna. Ma on poczucie , że w swoim życiu przegrał wszystko co było dla niego ważne Stracił matkę , którą bardzo kochał, odebrano mu stypendium a co za tym idzie możliwość kontynuowania studiów. Dodatkowo dziewczyna z, którą był związany rzuciła go Bohater nie widzi sensu aby nadal żyć, chce się zabić. Jednak jego próba samobójcza nie dochodzi do skutku.  Pewnego zimowego dnia zupełnie przypadkiem poznaje  Macy Wood  - młodą pracownicę pobliskiej kawiarni. Mężczyzna po tym wydarzeniu , zaczyna wierzyć , że  jego zmarła matka miała rację gdy mówiła mu :* "Anioły czasem przebierają się za ludzi i schodzą na ziemię".   Jak się poźniej okazuje nowo poznana kobieta nie miała łatwego życia .W dzieciństwie  została oddana do adopcji i straciła kontakt z siostrą. Jej przybrani rodzicie robili wszystko aby  dziecko czuło, że nie jest  stąd. Dziewczyna była bita, krzywdzona i poniżana. Oboje wiele przeszli a teraz   pełni obaw , ale i nadziei czekają na to co przyniesie im los i czy pozwoli aby ich miłość przetrwała? Nasuwa się jeszcze jedno pytanie .Dotyczy ono tytułowej bohaterki. Kim jest Noel i dlaczego  ktoś  tak bardzo  chce ją odszukać? Nie mogę tego zdradzić ponieważ wtedy  drogi czytelniku  wiedząc co się wydarzy  nie miałabyś już takiej frajdy podczas czytania. Powiem  tylko tyle , że nie jest to kolejna banalna historia o miłości lecz powieść pełna wzruszeń opowieść pokazująca , że warto jest zawalczyć o swoje szczęście bo
*"Zwykle, zanim życie wręczy nam swoje najwspanialsze prezenty, owija je starannie w największe przeciwności losu". Stawia na naszej drodze liczne przeszkody , które trzeba pokonać ponieważ potem za ten trud możemy otrzymać  fantastyczny prezent. Książka ma niestety też kilka wad. Pierwsza z nich to przewidywalność. Autor co prawda miał ciekawy pomysł na fabułę ale chyba nie da końca go zrealizował. Od początku wiedziałam jak ta historia się zakończy. Według mnie wszystko toczyło się tu za szybko i za łatwo. Wiadomo , że każdy z nas chciałby żyć w idealnym  świecie gdzie dobro zawsze wygrywa jednak jest to możliwe tylko w baśniach lub bajkach. Evans stworzył właśnie coś takiego.  Napisał  książkę , która przypomina baśń , ale przez to trochę traci na autentyczności.       Biorąc do ręki ten tytuł tak naprawdę  nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Nie powiem , że się rozczarowałam bo tak nie jest . Jednak czegoś mi w tej książce brakowało np jakiegoś elementu zaskoczenia. Znalazłam tutaj za to kilka świetnych  cytatów, które na pewno zapamiętam . Książka czasem  wzrusza ale  niekiedy również irytuje.  Czy ją polecam ? Tak  , ponieważ pomimo  wcześniej wymienionych wad ma w sobie coś magicznego coś co przyciąga do niej czytelnika. Spodoba się  fanom autora oraz osobom wrażliwym.

* Richard Paul Evans Szukając Noel str. 19.
* Richard Paul Evans Szukając Noel str.  177.
 Książka czytana w ramach wyzwania  portalu Bookstrefa   Długie zimowe wieczory. 


                                                                   

środa, 21 listopada 2012

77. Éric -Emmanuel Schmitt Tektonika uczuć.

Książka czytana jeszcze przed założeniem bloga  na początku 2011 roku.
Éric-Emmanuel Schmitt jest jednym z moich ulubionych pisarzy. Zawsze gdy chcę zrecenzować jakieś jego dzieło mam spore trudności. Wszystko dlatego , że nie chcę ani niczego istotnego pominąć ale, też nie mam zamiaru  wystawiać autorowi tak zwanej laurki.  Boję się , że czegoś nie będę potrafiła docenić , dostrzec  zrozumieć.   " Tektonika uczuć" była moim trzecim spotkaniem z jego twórczością i muszę przyznać , że   autor  pozytywnie mnie zaskoczył. Tym razem stworzył utwór przeznaczony do wystawiania na scenie czyli dramat. Wykreował dwójkę głównych bohaterów  . Kobieta i mężczyzna  , Richard i Diane , para młodych ludzi, którzy są w sobie  zakochani. Obraz niczym  z bajki zapowiadający błahy i przewidywalny romans jakich na wydawniczym rynku znajdziemy całe mnóstwo. Jednak to tylko pozory. Kochankowie   wskutek  nieustannych intryg i kłamstw rozstają się nie wiedząc czego od siebie nawzajem oczekują. On co prawda skrycie nadal marzy o ślubie , lecz dziewczyna  aby zbadać siłę uczuć Richarda rzuca mu w ramiona prostytutkę wynajętą specjalnie do wykonania tego zadania. Dziwny krok nieprawdaż?. 
Dopiero wtedy tak naprawdę "coś " zaczyna się dziać. Bohaterowie niczym magnesy raz  zbliżają się do siebie by potem znów szybko zniknąć. Ile to może trwać i czy czasem mimo  wszystko w miłości na drugą szansę ?. Wszystko mogło potoczyć się inaczej . Wystarczyło tylko zrobić rzecz, którą może nie każdy potrafi lub na, którą  nie każdy ma ochotę- szczerze porozmawiać. Niektórzy zamiast spokojnie wysłuchać drugiej strony i jej spostrzeżeń wolą nieustannie kogoś udawać, grać , nosić maskę. Jak to w życiu bywa  łatwo powiedzieć trudniej zrobić. Czasem tak jak bohaterowie mi my wychodzimy z błędnego założenia myśląc , że do  pokonania problemu wystarczą półsłówka i drobne wskazówki. To jednak zbyt mało.
Kolejna zagadka to rozwiązania to tytuł utworu . Nie bez powodu  jest on taki jaki jest. Porównanie do ruchów płyt tektonicznych., które tu znajdziemy to był bardzo dobry pomysł. Uczucia bowiem podobnie jak owe płyty niekiedy oddalają się , przybliżają czy zderzają. W wyniku takich działań powstają w przyrodzie liczne wybuchy a w życiu szereg kłótni i parę innych niespodziewanych trudności , z którymi człowiek  musi się zmagać. Takie porównanie pokazuje czytelnikowi to, że czasem  chwila jeden mały błąd, kilka źle dobranych słów, impuls  wystarczy aby stało się coś złego lub by zrobić komuś przykrość. Bohaterowie książki raczej nie wzbudzą sympatii czytelnika. Ich cynizm , dziwne zachowanie i brak szacunku do drugiej osoby w błyskawicznym tempie niszczy to co nieraz budowano bardzo  długo. Jednak nie wolno nam czytelnikom skreślać ich już na starcie, ponieważ,
,,Nie ma ludzi dobrych i złych, są tylko złe albo dobre uczynki. I ludzie, którzy miotają się między nimi"*  Postawa tej dwójki powinna pomóc późniejszym odbiorcom pojąć iż do szczęścia w miłości czasem potrzeba tylko dwóch rzeczy szczerości i co ważniejsze zaufania .
W niniejszej książce Schmitt po raz kolejny pokazuje pisarki kunszt i świetny zmysł obserwacji. Mamy tutaj ciekawe dialogi i trochę humoru. Jest też  obraz tego jak cienka potrafi być granica pomiędzy miłością a nienawiścią. No właśnie  czym jest to uczucie?, bywa magiczne , ale i nie odwzajemnione, potrafi uskrzydlić. Czasem czekamy na nie niezwykle długo, uciekamy od niego a kiedy indziej spada na nas nagle i niespodziewanie  niczym grom z jasnego nieba.  Francuski pisarz nie pokazuje miłości w tak jasnych kolorach. W jego utworze to uczucie przypomina nieustanną , pełną intryg i podtekstów grę w  której uczestniczą  główne postaci . Prawdziwe uczucia można odróżnić od siebie tylko w chwili gdy człowiek zdejmie maskę a to dzieje się rzadko. 
Tektonikę uczuć polecam po pierwsze fanom twórczości autora a po drugie osobom lubiącym niebanalne historie miłosne. 
 * Éric -Emmanuel Schmitt Tektonika uczuć str.  136.








 





poniedziałek, 12 listopada 2012

72. Éric-Emmanuel Schmitt Marzycielka z Ostendy,

                                                                  
                                                                

  Éric-Emmanuel Schmitt - francuski  pisarz , eseista i   dramaturg . Polscy czytelnicy poznali go dzięki książce "Oskar i Pani Róża". Jednak ma on na swoim koncie jeszcze  kilkanaście innych publikacji. Jedną z nich jest  zbiór pięciu opowiadań zatytułowany "Marzycielka z Ostendy". Każda z tych opowieści mówi o innym uczuciu. Znajdziemy historię o  miłości, zazdrości  , ludzkiej nienawiści czy też nadziei, którą zawsze warto mieć. Pięć  marzeń i tyle samo rożnych historii. Bohaterowie utworu mają odmienne  charaktery , cele i priorytety.Jednak  z każdego opowiadania możemy  " wziąść coś dla siebie", otrzymać cenne wskazówki.
Mimo , że opowiadania  są podobne pod względem tematycznym każde z nich ma  to coś co odróżnia je od pozostałych. Wszystkie  skoncentrowane są wokół miłości , ludzkich marzeń , codziennych leków. Przesłanie każdego z nich autor zawiera w prostych  , zrozumiałych dla każdego odbiorcy słowach. Nie ma tutaj  żadnego zbędnego filozofowania. . Opowiadania są różnorodne pod względem narracyjnym i stylistycznym. Raz mamy do czynienia z narracją pierwszo  a kiedy indziej trzecioosobową. Styl pisania dopasowany jest do tego co autor pragnie nam przekazać. Momentami wzrusza, ale potrafi też wprowadzić nutkę grozy lub dać tak bardzo potrzebną nadzieję. Zbiór otwiera tytułowe opowiadanie "Marzycielka z Ostendy". Poznajemy w nim historię życia  starszej już kobiety. Opowieść ta pokazuje , że czasem nasze pochopne osądy mogą kogoś zranić a za rezygnację ze swoich marzeń często płacimy wysoką cenę.
Kolejny fragment zatytułowany "Zbrodnia doskonała" to doskonały obraz tego do czego jest zdolna kobieta przekonana o  służności  swojego postępowania. Odtrąca to na co cenne  i choć po pewnym czasie docenia to co utraciła jest już za późno . Trzecia historia(Ozdrowienie) to ta w której  Schmitt  przekonuje, że każda z kobiet jest wyjątkowa musi tylko w to uwierzyć i dostrzec w sobie piękno.
Czwarte opowiadanie moim zdaniem jest najlepsze ze wszystkich zawartych w tym zbiorze. Tematy, które są w nim poruszane to miłość rodzicielska , pewne piętno , które zostaje w człowieku po przykrych doświadczeniach dzieciństwa , ale przede wszystkim marzenia. Marzenia skrywane , nigdy nie zrealizowane, takie o którym pragniemy zapomnieć.
Powieść kończy krótki utwór pt " Kobieta z bukietem". Tytułowa postać tego fragmentu  co roku czeka na pewnego mężczyznę. Jest cierpliwa i co ważniejsze ma nadzieję , że ten , którego tak bardzo pragnie zobaczyć w końcu się pojawi. . Czy warto czekać?, do czego to doprowadzi?.
Opowiadanie to trudna i bardzo  wymagająca forma literacka. Jednak  Schmitt udowadnia , że jest gotowy aby je pisać. Jego puenty są trafne i dają do myślenia. Potrafi zaciekawić , trochę nastraszyć  , oczarować.
Jeżeli lubicie wzruszenia i  dreszczyk  emocji podczas czytania to zdecydowanie powinniście zapoznać się z tą książką.

wtorek, 17 lipca 2012

38. Donna Ford" Pasierbica"

Powieść nie będąca wytworem wyobraźni autora jest często bardziej wartościowa niż nawet  bestseler. , który świetnie się sprzedaje. Wszystko dlatego, że książki  do, których "scenariusz" nie powstał w umyśle pisarza lecz został napisany przez życie kryją w sobie niesamowicie dużo prawdy , są często przerażającym świadectwem  tego  jak wiele złego można wyrządzić niewinnej istocie. 
Donna Ford dziś jest uznaną  malarką, szczęśliwą żoną i matką. Jednak w przeszłości  życie kobiety. nie było tak kolorowe.  Autobiograficzna powieść "Pasierbica jest zapisem jej historii- poruszającą opowieścią o utraconym dzieciństwie nieustanym wykorzystywaniu  o tym jak okrutnie ją kiedyś traktowano. Autorka napisała tę książkę  nie po to aby zgarnąć fortunę. Miała inne powody . Pragnęła  wreszcie powiedzieć  o tym o czym nie było jej dane mówić wcześniej. Opisała  wszystko również po to by móc  raz na zawsze zamknąć trudny i bolesny rozdział swego życia. Decyzję o powstaniu   powieści  argumentuje w  następujący  sposób:
"Zasiadłam do pisania tej książki i opowiedzenia mojej historii z wielu powodów ,ale głównie po to aby dać temu dziecku - sobie z przeszłości głos".
" Teraz mogę w końcu zamknąć te rozdziały mojego życia i ruszyć dalej".
Początkowe  fragmenty a w zasadzie rozdziały są swego rodzaju wprowadzeniem do tego co najważniejsze. Ford opowiada o biologicznej matce, przybranym rodzeństwie , pobycie w ośrodku opiekuńczo wychowawczym i wszystkich innych wydarzeniach, które miały wpływ  na to  , że jej życie zmieniło się w piekło. Mała bezbronna dziewczynka spoglądająca na czytelnika z okładki. To właśnie ona jako dziecko była bita, głodzona, torturowana przez macochę. Helen robiła wszystko by udowodnić małej Donnie, że jest  bezwartościowa . Zastanawiacie się dlaczego nikt nie zareagował?. Był przecież ojciec nauczyciele , sąsiedzi czy choćby opieka społeczna. Kobieta  zachowywała pozory idealnej rodziny a tato praktycznie nie widywał córeczki ze względu na prace. Nowa żona sprawiła, że mężczyzna  ślepo jej zaufał i wierzył w każde słowo ukochanej .
Być może   zdobyła władzę i nad nim?. Trudno ocenić.  Na te i mnóstwo innych pytań Ford nigdy nie otrzymała odpowiedzi od nikogo.  Nawet gdy ta, która zniszczyła dziecko psychicznie odeszła na zawsze i tak niewiele się zmieniło. Choć  Helen  zniknęła pozostawiła po sobie " spadek" i problemy z którymi dorastająca Donna musiała się zmagać.  Nadal nie zaznała miłości  ani opieki. Mogła liczyć tylko i wyłącznie na siebie.
Autorka w swojej książce opisuje wszystko ze szczegółami. Niczego nie pomija. Szokuje wzrusza i zmusza do refleksji. Na kartach  opowieści widzimy i czytamy o rzeczach w, które ciężko nam uwierzyć. Możemy czuć się zaskoczeni i poruszeni już od pierwszych słów. Ten szok pogłębia się z każdym kolejnym rozdziałem, fragmentem a nawet zdaniem. Styl autorki nie zachwyca. Liczne powtórzenia trochę drażnią. Przyczyną ich umieszczenia może być fakt , że pani Ford często nie mogła  dobrać właściwych wyrazów  aby opisać tę  historię w inny sposób. Każde z wybranych słów  byłoby niewystarczające.
Czasem to właśnie  ludzkie świadectwa  mogą zdziałać bardzo wiele. Autorka również na to liczy. Żywi nadzieję, że  w jakimś stopniu  pomoże  otworzyć komuś oczy na cierpienie i tragedię innych dzieci.
Jak już wcześniej wspomniałam książka może Wami wstrząsnąć i być może będziecie ją czytać z niedowierzaniem. Jednak warto sięgnąć po "Pasierbice". Choćby po to aby po raz kolejny przekonać się o tym ,iż :
"Nie ma przeszkód nie do pokonania".

poniedziałek, 4 czerwca 2012

22. Éric-Emmanuel Schmitt- "Oskar i Pani róża."

Dziś też coś z mojego"recenzyjnego archiwum". Recenzja ta została napisana gdy byłam w pierwszej klasie LO. Teraz trochę zmodyfikowana z mojej szuflady trafia tutaj na bloga.

Niektóre czytane przez nas pozycje bez względu na autora, fabułę, czy czas akcji  zapadają w pamięć.
Do takich książek z pewnością można zaliczyć jedną z najbardziej znanych powieści  Erica- Emmanuela Schmitta" Oskar i Pani Róża".
Nieco o fabule . Tytułowy Oskar to dziesięcioletni  pacjent cierpiący na białaczkę.Chłopiec zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji i wie , że wkrótce umrze. Nie wierzy już w żadne bajki o cudownym wyzdrowieniu. Chociaż jeszcze nie dawno dawały mu one ostatnią iskierkę nadzieji . Pewnego dnia na drodze dziecka staje druga z tytułowych  postaci Pani Róża. Kobieta w przeszłości była wielką gwiazdą sportu. Znana jest z tego, że nigdy się nie poddaje i potrafi   odszukać  wyjście z każdej sytuacji. Róża staje się dla Oskara nie tylko opiekunką ale też jego "osobistym Aniołem Stróżem". Pomaga chłopcu pogodzić się z nadchodzącą śmiercią. Stawia przed malcem również pewne zadanie,które ma on  wykonać zanim opuści ten świat i szpitalne mury.Na czym ono  polega?. To zagadka ,  której rozwiązanie pozostawiam Wam czytelnikom.
" Czy w ciągu dwunastu dni można poznać smak życia i zrozumieć jego głębszy sens"? Ciekawe pytanie prawda?. Odpowiedź na nie  poznają tylko ci, którzy zdecydują się na przeczytanie książki.
To historia o cierpieniu niewinnego dziecka , śmierci i trudnościach dnia codziennego. Autor w prostej i krótkiej opowieści i potrafił zawrzeć  piękne przesłanie. Pokazał, iż możliwe jest spotkanie na swojej życiowej  drodze wspaniałych ludzi. Takie osoby są w stanie wesprzeć w cierpieniu, pocieszyć i dać ukojenie. Czytając tę cieniutką bo liczącą 78 stron książkę  często miałam w oczach łzy. Nie wstydzę się do tego przyznać, ponieważ uważam , że dobra książka ma między innymi właśnie takie zadanie. Powinna nie tyle wzruszać co  wywoływać u czytelnika emocje. Zawsze będę wracać do tej pozycji z ogromnym sentymentem.

piątek, 25 maja 2012

19. Szymon Hołownia i Marcin Prokop. "Bóg, kasa i rock' N' Roll" .




Rozmowa to najpopularniejsza forma komunikacji międzyludzkiej. Jej tematem może być praktycznie wszystko. Trzeba jednak  odszukać też odpowiednią osobę.  Bóg , Kasa i Rock , n Roll to książka napisana w formie wywiadu. Dwójka przyjaciół znanych ze wspólnego prowadzenia programu TVN podejmuje dyskusje na trudne tematy. Mówią o Bogu i tym czy istnieje życie pozagrobowe , roli  pieniądza, oraz wpływie mediów na życie człowieka. Jest to zderzenie dwóch odmiennych spojrzeń na religie, kulturę i świat prasy oraz telewizji. Wydawać by się mogło, że skoro dyskutują ze sobą katolik i ateista liczne utarczki słowne są nieuniknione. Nic bardziej mylnego. Żadne sprzeczki się nie pojawiają . Każdy ma silne argumenty , które stosuje . Wszystkie sporne kwestie zostają  szybko i wyczerpująco wyjaśnione . W  naszych biblioteczkach znajdują  się książki, których czytanie zajmuje nam mnóstwo czasu. Mamy też takie od, których nie można się oderwać. Publikacja  Hołowni i Prokopa z pewnością należy do tej drugiej grupy. To zapis rozważań na bardzo trudne , intrygujące i mało popularne tematy.  Dzięki tej rozmowie możemy przyjrzeć się i rozpatrywać kilka ważnych spraw z różnych punktów widzenia. Nie dziwię się , że ta pozycja zebrała tyle pozytywnych recenzji. Jest  naprawdę warta uwagi . Polecam gorąco.

niedziela, 1 kwietnia 2012

14. Szymon Hołownia " Ludzie na walizkach Nowe Historie"



Po przeczytaniu pierwszej z książek o tym tytule powiedziałam sobie że musze jak najszybciej sięgnąć po kolejną.  Jej bohaterowie to ludzie, którzy  niespodziewanie stracili bliską osobę  , zdrowie czy sens życia .
Wszyscy oni opowiadają Szymonowi Hołowni o swym ogromnym cierpieniu  , bólu i o tym jak trudną drogę musieli przejść.
Część   z nich to osoby znane ze świata mediów . Jednak są też tacy  , którzy swe zmagania toczą w domowym zaciszu z dala od dziennikarzy i blasku fleszy. Każda z rozmów poprzedzona jest krótkim wprowadzeniem . Możemy z niego dowiedzieć się czym zajmuje się dana osoba w jakim jest wieku , oraz z jakiego rodzaju cierpieniem musi się każdego dnia zmagać. Hołownia  pyta jak radzić sobie w sytuacjach granicznych  . Odpowiedzi , które otrzymuje mogą nas wiele nauczyć. Pokazują,  że człowiek to istota niezwykle silna, potrafiąca się  podnieść i walczyć . Dziennikarz pyta także o bunt wobec Boga i o to co zrobić gdy  zaczynamy tracić nadzieje. Ludzie opowiadają swoje historie  bez patosu i zbędnych emocji. To rozmowy niezwykle autentyczne i poruszające.  Pan Szymon  we wstępie pisze następujące słowa.
„Wszystkich, którym kiedykolwiek wydawało się, że życie nie ma sensu  proszę aby przeczytali tę książkę do końca.”To zdanie mówi samo za siebie.  Niektóre powieści  nie pozostawiają po sobie żadnego śladu,  nic nie wnoszą  i szybko odchodzą w zapomnienie. Ta pozycja jest zupełnie  inna.  . Z pewnością na długo pozostanie w pamięci czytelnika.

niedziela, 12 lutego 2012

11 . Szymon Hołownia " Ludzie na walizkach"


.
Jaki sens ma cierpienie ? , gdzie jest granica pomiędzy  życiem   a śmiercią? , jak poznać, że choć ludzkie serce nadal  bije mózg już nie pracuje? .    Te pytania padają  ostatnio bardzo często , zadaje je również znany dziennikarz i felietonista .

Ludzie na walizkach to zbiór rozmów z osobami , które znalazły  się w sytuacji krytycznej. Nieszczęśliwy wypadek, lub  choroba   spowodowały , że w pewnym momencie  jedną nogą byli na tamtym świecie.  Znajdziemy tu również  wywiady z bliskimi  chorych czy lekarzami niosącymi pomoc . Każdy z nich  walczy  na innym froncie ,ale wszyscy mają jeden cel  wygrać. Osoba cierpiąca chce  zwalczyć chorobę  , rodzina  pragnie ulżyć w cierpieniu swojemu dziecku   natomiast  lekarz ma za zadanie zrobić wszystko co tylko może  aby  uratować  pacjenta .
Na pytanie o  to gdzie szukać sensu cierpienia  inaczej odpowie ten kto sam go doświadcza a odmienne zdanie  ma osoba, przebywająca z chorym . Wszystko dlatego , że patrzy       ze swojej własnej perspektywy.  Pomimo chęci nie będzie w stanie w pełni zrozumieć  co czuje  ktoś ,kto zmaga się z tym  każdego dnia.
Bardzo ważny  dla  odczytania przesłania  książki jest tytuł. Ma on znaczenie symboliczne. Ludzie na walizkach to ci którzy aby  pokonać przeciwności losu muszą  niejednokrotnie zrezygnować z marzeń . Ich świat w jednej chwili   się wali . Oni jednak     nie  poddają  się.  Liczą , że znajdą  kogoś kto im pomoże . Szukają lekarzy , sposobów aby dziecko wróciło do zdrowia  , wspierają go ze wszystkich sił i wierzą do samego końca  .  „ Wiedziałem ,  że jeśli  po ludzku nie mogę nic zrobić muszę z nią po prostu  być do końca”. To słowa jednego z mężczyzn, którego córka dwukrotnie otarła się o śmierć . Po tych tragicznych wydarzeniach była pełną życia dziewczynką . Jednak w wieku 12 lat   została potrącona przez samochód i zmarła jeszcze w izbie  przyjęć. Tytuł odnosi się również do tych ,  którzy wiedzą że wkrótce umrą  i już nie walczą  z chorobą , są przygotowani na najgorsze. Chcą aby ich życie było świadectwem , pragną pokazać , że  jak pisał  Ernest Hemingway:
„Człowieka można zniszczyć ale nie pokonać” Choroba wyniszczyła  organizm,  ale oni robią wszystko aby  odejść godnie.
Książka ta  wzrusza  i zachęca do refleksji. . Cierpienie jest    tu ukazane jako coś czego nie można wyeliminować . 
„  Cierpienie zawsze było i zawsze będzie  , żebyśmy nie wiem ilu winnych ukarali”
Rozmowy te dają odpowiedź na wiele pytań. Poznajemy   przyczyny działań lekarzy.
Osoby opowiadając swoje historie   są opanowane  i   . świadome  tego ,  że życie już  nigdy nie będzie takie jak przed wypadkiem czy chorobą ukochanego syna.  Wspominając dramatyczne chwile   mówią z ogromnym  dystansem i mądrością.  Pozycja ta z pewnością zasługuje na uwagę Można  dzięki niej wiele zrozumieć . 

wtorek, 11 października 2011

2. Sabina Berman Dziewczyna, która pływała z delfinami




Niejednokrotnie przy wyborze książek ludzie kierują się tym czy będą w stanie  choć trochę utożsamić się z bohaterką lub bohaterem . Czy ta książka wniesie coś nowego ,pozostawi ślad ? Taką pozycją jest według mnie  właśnie utwór  Sabiny Berman. Akcja rozpoczyna się gdy do małej nadmorskiej miejscowości  Mazalthan przybywa Issablle.
Kobieta odziedziczyła udziały w rodzinnej firmie oraz niewielki  pałacyk. Na jaw wychodzi prawda skrywana od lat. Jej zmarła siostra miała córkę. Nie traktowała jej jednak  tak jak powinna . Nie była ona dla niej nagrodą na którą czekają wszyscy rodzice  ,ale karą za grzechy przeszłości. Wszystko dlatego iż była dzieckiem autystycznym innym niż jej rówieśnicy więc w opinii matki kimś gorszym.

W chwili gdy poznajemy Karen jest ona osobą zaniedbaną ,której nikt nigdy nie okazał nawet odrobiny  miłości. Nie potrafi mówić    ani wyrażać swoich potrzeb inaczej. Patrzy na świat w zaskakujący dla wszystkich sposób. 
Kobieta postanawia się nią zaopiekować. Uczy ją wszystkiego od podstaw  nowych słów manier przy stole , stara się też przekazać jej to czego od matki się nie dowiedziała. Posyła do szkoły  ale uczy też tego co nie jest napisane w podręczniku.  Mówi jest o istnieniu uczyć takich jak radość smutek miłość. Aby dziecko  mogło normalnie funkcjonować w społeczności musi nauczyć się kochać. Ale czy ktokolwiek zasługuje na jej miłość ?

Z czasem  nastolatka   zaczyna rozumieć coraz więcej ale nadal  ma mnóstwo pytań a najlepiej czuje się nie wśród ludzi lecz w towarzystwie zwierzaków zwłaszcza delfinów . Traktuje ich tak jakby  byli ludźmi  Są jej najlepszymi  przyjaciółmi.
Książka ta to spokojna opowieść ukazująca historię autystycznej dziewczynki, która odkąd pojawiła się na  świecie była zdana tylko na siebie. Nie miała wsparcia. Dopiero gdy w jeż życiu pojawia się ciocia  sytuacja ulega zmianie.
Wcześniej bohaterka ze względu na swoją inność była niedocenia przez otoczenie. Dlaczego? ,ponieważ nikt nie był w stanie jej poznać  odkryć kim jest naprawdę. Dopiero Izabelle dostrzegła w niej jej wyjątkowość . Udowodniła że  Karen to osoba niezwykle  kreatywna i  wrażliwa  Odkryła co znajduje się w duszy siostrzenicy.
Choć bohaterka nie posiada wyobraźni  i nie potrafi kłamać imponuje czymś innym . Pomimo tego że  jest  chora potrafi  pozostać wierna sobie i swoim ideałom  sama wie co jest dla niej w życiu najważniejsze. Umie to czego wielu nie potrafi – walczyć o własne szczęście.  Miała w sobie ogromną siłę aby stawać się coraz lepszym człowiekiem .

Sabina Berman stworzyła powieść  , która co chwila zaskakuje czytelnika. Wykreowała bohaterkę która  doskonale wie co chce osiągnąć jest szczerza nie boi się mówić o uczuciach. Ma własny plan i nie pozwoli być ktokolwiek i kiedykolwiek  zdecydował za nią. Przesłanie tego utworu jest ujęte w słowa które zrozumie każdy. Nigdy nie należy się poddawać . Zawsze trzeba walczyć . To właśnie ogromna wola walki i determinacja dziewczyny najbardziej mnie ujęły. Karen może być wzorem dla wielu zwłaszcza tych ,którzy uważają że nie warto starać się spełnić marzenia.  Tym co każdy z nas po  przeczytaniu tej  pozycji może odnieść również do siebie  jest,to że czasem warto stoczyć walkę także  z samym sobą. Jeśli przegramy trudno zawsze próbowaliśmy. A jeśli tę batalię wygramy możemy zyskać naprawdę wiele, nie tylko dla siebie ale również dla innych.