Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo MG. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo MG. Pokaż wszystkie posty

piątek, 26 lipca 2013

122. Magdalena Kawka Wyspa z mgły i kamienia.



„  Opoka skała, matka, na której opiera się  istnienie rodziny, a która w głębi duszy chciałaby  być wiatrem,  co przyleci znad gór”. 

Zamieszczony powyżej cytat może wydać się wam trochę poetycki, niemniej jednak słowa te idealnie nadają się do tego, aby opisać sytuację życiową głównej bohaterki  najnowszej książki polskiej powieściopisarki Magdaleny Kawki. Julia, bo tak ma na imię pierwszoplanowa postać, jest pięćdziesięcioczteroletnią kobietą, która praktycznie całe swoje życie poświęciła rodzinie i pracy. Wychowała dwie córki Annę oraz Ewę. Do tego pracowała w swoim wyuczonym zawodzie anestezjologa. Zawsze była altruistką, troszczyła się nie,
o siebie, lecz o innych. Dbała, aby jej córkom niczego nie brakowało, bała się, aby podczas jej dyżuru w szpitalu nikt nie ucierpiał. Każdego dnia robiła to co do niej należało. Była solidna,  a przez to uzyskała szacunek i uznanie kolegów po fachu. Gdy już była pewna, że znalazła kolejnego księcia z bajki, jej ukochany postanowił odejść. Starsza kobieta nie miała wsparcia w dzieciach, które tak kochała. Córki zamiast powiedzieć choć kilka ciepłych słów, szczerze cieszyły się z kolejnej życiowej porażki matki. Po tym wydarzeniu lekarka zrozumiała, jak absurdalnie wyglądało jej dotychczasowe życie. Setki zadań do wykonania, nieustanne obawy o zdrowie pacjentów, opieka nad wnukami. Te wszystkie sprawy w dużej mierze przyczyniły się do tego, że kobieta nie miała nawet chwili na to, aby pomyśleć o sobie samej. W gąszczu problemów, obowiązków i zajęć zgubiła to, co jest w życiu naprawdę ważne czyli poczucie własnej wartości jak również prywatność. Nadszedł dzień, kiedy w końcu postanowiła dokonać radykalnych  zmian. Zakomunikowała najbliższym, iż sprzedaje kamienicę, która była jej własnością, a pieniądze jakie uzyska postanowiła przeznaczyć na zakup domu 
w jakimś  miejscu, które od dawna chciała odwiedzić.  Głęboko wierzyła w to, iż jeden magiczny zakątek sprawi, że wszystkie troski znikną jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. 

Kobieta bardzo szybko podjęła decyzję dokąd i kiedy chce wyjechać. Wybór padł na Kretę. Grecka wyspa, którą niegdyś władał Minos wydała jej się miejscem idealnym. Masa  interesujących miejsc, które warto zobaczyć, ciepły klimat, dobra cena i lokalizacja domku.   Właśnie to definitywnie przekonało Julię do przeprowadzki. Rodzina bohaterki oczywiście nie była zadowolona z jej szalonego pomysłu. Niektórzy z jej bliskich woleli nic nie mówić, aby ta nie poczuła się urażona. Niemniej jednak "ukochane córeczki" a zwłaszcza Anna nie miały zamiaru przepuścić okazji i robiły wszystko, aby rozstać się z matką w gniewie. 
 Gdy starsza pani po raz pierwszy przyjechała na mityczną wyspę, choć biegle mówiła po angielsku oraz hiszpańsku, nie potrafiła znaleźć wspólnego języka z nowymi sąsiadami. Początkowo wszyscy traktowali ją jak nieproszonego gościa, intruza, który może im zagrozić.    Główna postać utworu szybko przekonała się, że życie na archipelagu wcale nie będzie tak urokliwe jak myślała. Na horyzoncie zaczynali pojawiać się kolejni znajomi, nie wszyscy byli do naszej bohaterki pozytywnie nastawieni. Julia dowiedziała się, że będzie miała współlokatora, który  nie rozumie ani słowa w żadnym języku poza ojczystym. Jednakże sąsiedzi obiecali, że niespodziewany domownik nie będzie wchodził  jej w drogę. Tego, kim są pozostałe osoby występujące w powieści czyli Martin, Goran, Lotta czy Emma, dowiecie się już z powieści. Jedyne co mogę zdradzić to fakt, że jest to interesująca grupa postaci, która łatwo nie odpuszcza. Czy emerytka, która osiedliła się w małej greckiej miejscowości  Falasarna rzeczywiście odnajdzie wewnętrzny spokój oraz to, co przez ludzi określane jest jako prawdziwe szczęście? Odpowiedź na to pytanie uzyskacie przewracając kolejnej karty „Wyspy z mgły i kamienia”. 

Książki, którą dzisiaj Wam przedstawiam nie miałam w swoich czytelniczych planach.  Magdalena Kawka była pisarką zupełnie mi nie znaną. Do sięgnięcia po powyższy tytuł zachęcił mnie jego opis, który znalazłam na okładce. Poza tym książka, której akcja toczy się  na znanej greckiej wyspie, zdawała mi się być doskonałą lekturą na ciepłe letnie dni. Czy  moje wstępne przemyślenia były trafne? Jakie są plusy i minusy najnowszego dzieła Pani Kawki? Spokojnie, zaraz się tego dowiecie. Niech pomyślę, od czego by tu zacząć? Na pierwszy ogień idą mocne strony powieści. Na pewno mogę zaliczyć do nich zarówno bohaterów, jak i sam pomysł na fabułę. Postacie są ciekawie nakreślone, mogą nawet napisać, że stanowią monolit, grupę, która ma coś wspólnie zrobić. Akcja toczy się dość szybko, jest całkiem dobra intryga a nawet nawiązania do II wojny światowej. Jednakże po przeczytaniu krótkiego streszczenia wydawcy, a zwłaszcza jego ostatnich zdań, które zapowiadają pewne niebezpieczeństwo miałam nadzieję, że nie będzie to tylko i wyłącznie powieść obyczajowa. Nastawiłam się na więcej wzruszeń (zwłaszcza na końcu książki) i zaskoczeń. Nie dostałam żadnej z dwóch rzeczy jakie wymieniłam a szkoda, bo brak jakiegoś napięcia emocjonalnego  w moim odczuciu zaniża ocenę końcową powieści. Czy polecam Wam tę pozycję literacką? Powiem w ten sposób, to jak i czy w ogóle Wam się ona spodoba zależy od tego, czego od niej oczekujecie. Jeśli chcecie przeczytać powieść obyczajowo kryminalną, ale taką, w której to ten drugi wątek jest ważniejszy możecie się mocno rozczarować. Jednak  w sytuacji, gdy szukacie lekkiego wakacyjnego "czytadła" umilającego czas, to myślę, że ta książka będzie  dobrym wyborem.
 Źródło cytatu : 
 [1]    Magdalena Kawka  ,  Wyspa z mgły i kamienia  Wydawnictwo MG, Łódź 2013 ,Str. 252 .
 
Za egzemplarz recenzyjny dziękuję Wydawcy.   
Książka zaliczana do wyzwań :
  •  52 książki 2013. 

  • Wyzwanie Trójka E- pik 2012 - sierpień literatura polska( pierwsze spotkanie z autorem, którego wcześniej nie czytaliśmy). 

  • Polacy nie gęsi - czytajmy polską literaturę . 










wtorek, 16 kwietnia 2013

106 Charlotte Brontë Profesor.

Przeczytanie wszystkich powieści  sióstr Brontë jest jednym z moich czytelniczych postanowień na ten rok. Tak więc po przeczytaniu   dwóch książek napisanych przez Anne i Emilly przyszedł wreszcie czas aby zapoznać się z utworami , które pozostawiła po sobie najstarsza z  pisarskiego rodzeństwa czyli Charlotte. 
Jak na tle "Wichrowych Wzgórz" i "Agnes Grey" wypada  "Profesor" ? Powiem krótko świetnie. Jeśli będziesz czytał/ czytała tę recenzję dalej dowiesz się dlaczego tak uważam. Zanim jednak wystawię książce ostateczną ocenę przybliżę jej fabułę , napiszę kilka swój o najważniejszej postaci utworu oraz stylu jakim posłużyła się ta znana pisarka oraz o rzadko spotykanym zabiegu literackim, który zastosowała autorka. 

Głównym bohaterem  i narratorem powieści jest młody mężczyzna  William Cromsworth  , który dopiero  wkracza w dorosłość  i wciąż poszukuje własnej tożsamości ,  zastanawia się co chce robić dalej. Przez pierwsze kilka lat życia  zanim trafił do szkoły z internatem wychowywali go krewni. Po  ukończeniu ostatniego etapu edukacji postanawia zrezygnować z tego co zapewnia mu jego arystokratyczne pochodzenie i  wyjechać do Brukseli aby tam poszukać nie tylko pracy , ale i swojego miejsca. Przy małej "pomocy"  przyjaciela udaje mu się zdobyć  posadę nauczyciela angielskiego w szkole z internatem do. której uczęszczają tylko dziewczyny . Tym samym mężczyzna  ma okazję aby wreszcie lepiej poznać  naturę kobiet bo wcześniej  niezbyt często  dostawał  szansę by z się z nimi spotykać.  Czy któraś z koleżanek spróbuje zawrócić mu w głowie ? a jeśli tak to jak na te próby zareaguje  tytułowy profesor ? 

Debiutancka powieść Charlotte Brontë  wydana w Anglii dopiero po śmierci pisarki jest prawdziwą literacką  ucztą , ale nie dla każdego. Osoby , które  chcą podczas czytania poczuć dreszczyk emocji czy zapoznać się z dobrze skonstruowanymi dialogami mogą czuć się zawiedzione bo w książce dominują plastyczne opisy, subtelny język a rozmowy pomiędzy bohaterami schodzą na drugi plan. Najstarsza z sióstr zgrabnie i z klasą  wplata  w fabułę  wątki autobiograficzne ( sama również była nauczycielką języka angielskiego i miała okazję poznać smak miłości). Powieściopisarka zdecydowała się powierzyć rolę narratora mężczyźnie . Tak zabieg jest niezwykle rzadko stosowany w literaturze XIX Anglii. Wszystkie trzy siostry miały pewien niezwykły dar kreowania postaci , które na długo zapadają w pamięć. Wszystkie osoby, które udało im się stworzyć przy użyciu własnej wyobraźni  są bardzo wyraziste , realne potrafią przykuć uwagę czytelnika. Każdą   nich możemy obdarzyć zaufaniem i być pewni , że dobrze poprowadzi nas ulicami Londynu i opowie o tym jakie było życie w tamtym okresie historycznym oraz czym różniło się od czasów nam  współczesnych .  Podobało mi się to , że autorka postanowiła  na  niektórych stronach umieścić również zwroty w języku francuskim , które  zostały objaśnione w przypisach.  
Moje trzecie spotkanie z pisarskim dorobkiem brytyjskich sióstr  uważam za bardzo udane. Na koniec nie pozostaje mi nic innego jak tylko gorąco polecić tę pozycję i czekać aż będzie mi dane przeczytać kolejne dzieła Charlotte bo wiem , że warto. 

Za egzemplarz recenzyjny dziękuję  Wydawnictwu MG. 
 Książka czytana w ramach wyzwań :
  •  Wyzwania 52 książki  2013.
  • Klasyka literatury popularnej. 
  • Tea Time z Corridą
  • History Books czytajmy książki historyczne. 
.






środa, 20 marca 2013

100.Leopold Tyrmand Cywilizacja komunizmu.

"Komunizm  jest zjawiskiem wobec, którego obiektywizm jako metoda wyjaśniająca jest śmieszny w swej nieporadności". 
Pojęcie cywilizacji poznajemy na lekcjach historii już w szkole podstawowej. Wtedy to nauczyciele zaczynają opowiadać , że pierwsze państwa  takie jak Egipt czy Mezopotamia powstawały  tam gdzie były odpowiednie do tego warunki (dobry klimat , dostęp do wody, żyzna gleba). Mówią też o tym jak doszło do powstania imperium Greków i Rzymian. To wszystko uczniowie są w stanie pojąc i opowiadać o tym przy tablicy. Jednak nigdy do końca zrozumieją  czym był komunizm i jak wyglądało życie codzienne w tamtych czasach. Nawet najlepszy nauczyciel  nie będzie w stanie przekazać całej wiedzy na ten temat. Powód jest prosty - tego nie da się ująć  w słowa -  aby  zrozumieć absurdalność komunizmu trzeba go przeżyć. 
W książce, którą ku przestrodze zaproponowało czytelnikom wydawnictwo MG Leopold Tyrmand postanowił  wcielić się w "rolę "nauczyciela" i opowiedzieć czytelnikom o kolejnej wielkiej cywilizacji , która w ogóle nie powinna była się  rozwinąć - cywilizacji komunizmu. Autor już na wstępie zaznacza, że  jest to jego osobista refleksja na temat czasów w, których przyszło mu żyć. Poruszając tak trudną tematykę nie powinno się nawet próbować być obiektywnym. Nasze wysiłki i tak nie przyniosą oczekiwanych rezultatów bo ustrój tak jak komunizm nie zasługuje na obiektywizm. Myślę, że każda osoba , która na własnej skórze przekonała się jak wygląda życie za komuny i nie tylko przyzna autorowi rację. Tyrmand podkreśla również jeszcze jedną bardzo ważną kwestie. Przypomina , że tego utworu nie można zaliczyć do żadnego konkretnego gatunku . To nie powieść , ani żaden esej  lecz  pamflet czyli krótka rozprawa  na jakiś temat. Pewnego rodzaju studium komunizmu  i całkiem zamierzone przejaskrawienie  rzeczywistości. Publikacja ta jest "prawdziwsza od setek innych rozmów". Pisarz nie podaje powodów aby uzasadnić dlaczego tak uważa bo nie musi. Wszyscy i tak wiedzą, że całą prawdę o tamtych czasach znają tylko ci, którzy w nich żyli. Tylko oni mogą powiedzieć jak bardzo powinniśmy dziękować za to iż  mieszkamy w państwie demokratycznym. O czym dokładnie pisał  urodzony w żydowskiej rodzinie publicysta? Krótko mówiąc o życiu  takim  , którego dziś większość ludzi zwłaszcza młodych nie jest w stanie, ale i nie chce sobie wyobrazić. 
Miłość jest jedynym spośród pierwiastkowych elementów bytu wobec, którego komunizmu jest bezradny. 
Leopold Tyrmand opowiada swoim czytelnikom o wszystkich etapach życia człowieka od narodzin aż do śmierci. Jest to bardzo oczywiste , ale prawdziwe stwierdzenie . Tytuły  rozdziałów to klucze do interpretacji poszczególnych fragmentów. Każdy z nich  pokazuje  jakiś  inny    element komunistycznej rzeczywistości. Zaczynamy od narodzin i wczesnego dzieciństwa czytając o tym czy pochodzenie ma jakiekolwiek znaczenie. Dowiadujemy się jak funkcjonowały komunistyczne, szpitale , sklepy,  szkoły i uniwersytety. Uzyskujemy odpowiedzi na pytania czy istniały   urzędy , telefony lub poczta. Jednak najważniejszą rzeczą  o , której Tyrmand mówił głośno i bez ogródek jest brak choćby minimalnej swobody i najbardziej podstawowych praw, które przysługują każdemu człowiekowi. Władza kontrolowała wszystkie dziedziny życia obywateli. Komunistyczny słownik nie zawierał takich słów jak wolność , dobroć czy uczciwość. Te trzy wyrazy wtedy nie istniały. Był za to reżim , nędza i cenzura. Sklepowe półki świeciły pustkami inflacja rosła a mimo to można było coś kupić. Jednak tym czymś nie były potrzebne wszystkim produkty żywnościowe tylko miejsce pracy dla znajomych czy wstęp na uniwersytet dla syna. Wszelkie przekupstwa, nepotyzm, łapówki to w tamtych czasach jedyny sposób na to aby uzyskać to czego chcemy. Rozmowy telefoniczne były podsłuchiwane, listy czytane a błędy natychmiast wytykane.  Jedyną sferą do , której rządzący nie mieli dostępu była sfera intymna. O małżeństwie i miłości marzyły zwłaszcza kobiety. Uczucie było  dla nich azylem, schronieniem, dającym pewność , że   są bezpieczne Wobec  miłości nawet ci, którzy uważali się za najlepszych i najważniejszych byli bezradni .Składali broń  mając świadomość porażki. Tworzyli plany,  raporty, zestawienia , ale miłości w nich nie uwzględniali. 
" Słowo w komunizmie , w sferze publicznej służy przede wszystkim ukrywaniu prawdy , następnie do porozumienia się ludzi między sobą".

Książka "Cywilizacja komunizmu " to jeden z tych tytułów, który może nie każdy ale większość powinna jeśli nie przeczytać to chociaż przejrzeć  kilka rozdziałów i przeanalizować nawet parę zdań. W jakim  celu?- aby poznać prawdę i lepiej zrozumieć komunizm. Pasjonaci historii na pewno sięgną po tę książkę mimo iż pisana jest dość specyficznym językiem. Warto jednak aby zapoznali się z tą  publikacją także ci którzy nie lubią wracać do przeszłości  , rozmawiać i czytać o tym co było. Może dzięki lekturze tej książki takie osoby czegoś się nauczą,   zobaczą coś czego wcześniej nie zauważały,  i  wreszcie  zaczną doceniać to co mają?

 Źródło cytatów: 
 [1]   Leopold Tyrmand , Cywilizacja komunizmu,  Wydawnictwo MG, Łódź 2013 ,Str. 5 .
 [2] Leopold Tyrmand , Cywilizacja komunizmu,  Wydawnictwo MG, Łódź 2013 ,Str. 5 .
  [3]Leopold Tyrmand , Cywilizacja komunizmu,  Wydawnictwo MG, Łódź 2013 ,Str. 157.
 [4]Leopold Tyrmand , Cywilizacja komunizmu,  Wydawnictwo MG, Łódź 2013 ,Str.247. 


Za egzemplarz recenzyjny serdecznie dziękuję Wydawnictwu MG. 

 Książka czytana w ramach wyzwań:
 


sobota, 2 marca 2013

96. Aforyzmy optymisty do czytania w chwilach chandry - praca zbiorowa.

"Gdybym nie miał nadziei,
nie osiągnąłbym tego,
co wydaje się nieosiągalne".
                        Heraklit.
Aforyzm -  zwięzła, jedno lub co najwyżej kilku zdaniowa  wypowiedź  przypominająca jakąś powszechnie znaną , ale często zapomnianą przez ludzi prawdę filozoficzną lub moralną. . Zbiór takich   mądrości w pigułce przygotowało Wydawnictwo MG. Każda ze znajdujących się w książeczce sentencji niesie ze sobą jakieś pozytywne  przesłanie. Wśród autorów znajdziemy filozofów, poetów, pisarzy, muzyków, dostojników Kościoła, a nawet aktorów. Są fragmenty mówiące o istocie przyjaźni , miłości ,ale też  słowa, których nikomu przypominać nie trzeba.  Nie wszystkie cytaty  jakie powinny zostać umieszczone  znalazły tam swoje miejsce. Mnie osobiście zabrakło np pięknych słów zmarłego przed siedmioma laty księdza Jana Twardowskiego "Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą". Choć przeczytamy tutaj kilka innych jego aforyzmów myślę, że właśnie to zdanie  najlepiej pamiętają Polacy.  Z niektórymi cytatami można się w pełni zgodzić a inne być może wzbudzą trochę  kontrowersji. Obok zdań przypominających nam  prawdy fundamentalne przeczytać możemy też   nieco bardziej żartobliwe komentarze. Czytelnicy  przeglądając   kolejne  strony zbioru natkną się na  słowa autorstwa takich osobistości jak Albert Einstein czy Pablo Picasso. W książce został zachowany układ chronologiczny. Otwierając  tę cieniutką książeczkę  rozpoczynamy podroż na świata aforyzmów, która trwa od czasów starożytnych  filozofów greckich i rzymskich aż do  XXI wieku.
"Wymagajcie od siebie,
choćby inni od was nie wymagali".   
Jan Paweł II. 
Przypomnieć o sobie chcą również ważni politycy, publicyści czy dramatopisarze. Oni wszyscy także mają coś ciekawego do powiedzenia. To , że wszystkie cytaty zostały umieszczone po kolei  paradoksalnie może stać się nie zaletą a wadą publikacji. Być może niektóry odbiorcy woleliby   aby wszystkie sentencje były ze sobą wymieszane lub pogrupowane tematycznie. Mnie jednak taki układ zbioru odpowiada  , ale pozostali mają prawo do tego by sądzić inaczej. Na końcu publikacji znajdują się , krótkie biografie wszystkich przywołanych w książce autorów. Dzięki nim czytelnik  może zorientować się kim byli ludzie, których słowa widzi przed oczami.
"Być może dla świata jesteś tylko
człowiekiem, ale dla niektórych ludzi 
jesteś całym światem". 
Gabriel Garcia Marquez .  
Książka zawierająca  aforyzmy   i sentencje  to  fantastyczny pomysł na prezent dla tych, którzy lubią  wyszukiwać i zapisywać sobie  różne złote myśli np z literatury. Możecie być pewni , że takim osobom sprawi ona dużo radości i wywoła uśmiech na ich twarzach. Znajdą w niej bowiem cytaty , które są ważne i  aktualne do dziś.  Wraz z drugą częścią zbioru ( aforyzmy pesymisty) stanowią bardzo ładny komplet, który śmiało można podarować komuś np na urodziny  bądź jakąś inną specjalną okazję.  Optymistyczna pomarańczowa okładka i twarda oprawa  powodują , że publikacja ładnie prezentuje się również na półce w naszej domowej biblioteczce. Podtytuł podpowiada , że warto zajrzeć do tego zbioru gdy mamy zły nastrój . Po przeczytaniu kilka pełnych optymizmu cytatów być może  choć trochę poprawi nam się humor. 
 Źródło cytatów : 

[1]  Aforyzmy optymisty , do czytania w chwilach chandry  Wydawnictwo MG, 2012,Str. 9.
 [2]Aforyzmy optymisty , do czytania w chwilach chandry  Wydawnictwo MG, 2012, str 74.
  [3] Aforyzmy optymisty , do czytania w chwilach chandry  Wydawnictwo MG, 2012, str 74.
Za egzemplarz recenzyjny serdecznie dziękuję Wydawnictwu MG.
Książka bierze udział w wyzwaniu 52 Książki 2013. 





wtorek, 26 lutego 2013

95. Anne Brontë Agnes Grey.


„Nie szukam ideału. Nie mam do tego prawa, bo mnie samemu wiele brakuje do doskonałości”. 

Klasyka literatury nigdy nie była gatunkiem do, którego by mnie jakoś specjalnie ciągnęło . Choć książki takich autorów jak Dostojewski , Tołstoj  czy Austen to  pewnego rodzaju kanon ja jeszcze nie miałam okazji zapoznać się z tymi tytułami. Doszłam jednak do wniosku , że najwyższy czas nadrobić  zaległości.  Jednym  z moich   czytelniczych celów na 2013 r  jest przeczytanie wszystkich dzieł autorek o nazwisku Brontë.

Mam za sobą lekturę książki "Wichrowe Wzgórza" tak więc pierwszy krok został już wykonany. Pora zrobić kolejny, aby móc przekonać się czy powieści sióstr , które ceni wielu czytelników na całym świecie spodobają się także i mnie. Tak, więc gdy tylko dowiedziałam się, że kolejna nie wydana dotąd w naszym kraju powieść najmłodszej z sióstr niebawem pojawi się w księgarniach od razu wpisałam ją sobie na listę "Chcę przeczytać". Co prawda musiałam trochę poczekać aż będę mogła przewracać jej kolejne  strony, ale uwierzcie mi warto było. Tak napisane książki to perełki pisane przez duże p. Emocje towarzyszą czytelnikowi do ostatniej strony, a wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Gdy Agnes Grey znalazła się w mojej biblioteczce nie zamierzałam tracić czasu i  od razu wyruszyłam w kolejną literacką podróż. Tym razem przeniosłam się do dziewiętnastowiecznej Anglii . To właśnie tam w swoje rodzinne strony zabiera czytelników sławna pisarka.

Tytułową bohaterką utworu została młoda pochodząca z dobrego domu dziewczyna, której zawsze wpajano słuszne wartości. Od dziecka wiedziała ona czym jest miłość , godność i sprawiedliwość. Trudna sytuacja finansowa  rodziny zmusza ją do podjęcia dodatkowej pracy. Nastolatka postanawia spróbować swoich sił jako guwernantka. Choć rodzice starają się za wszelką cenę odwieźć córkę od tego pomysłu dziewczyna  nie zamierza tak  po prostu zrezygnować. Agnes głęboko wierzy w to , że  ciepłe uczucia jakimi darzy dzieci oraz własne doświadczenia i wspomnienia z dzieciństwa pomogą w dobrym wykonywaniu powierzonych jej zadań. Doskonale wie iż opieka nad dziećmi wymaga ogromnej cierpliwości, opanowania i spokoju mimo to ma nadzieję  , że nie zawiedzie ani siebie ani swoich nowych pracodawców. Czy tak się stanie ? A może młoda kobieta bardzo szybko  będzie musiała przełknąć gorzką pigułkę porażki? Tego już zdradzać mi nie wolno jeśli nie chcę odbierać czytelnikowi przyjemności z odkrywania kolejnych tajemnic jakie kryje w sobie  ta powieść.

Analizując  taki utwór  należy  przywołać kontekst biograficzny.  Książka ta oparta jest bowiem na osobistych doświadczeniach autorki. Ona sama w przeszłości wybrała tę jakże wymagającą profesję. Często wspominała o tym jej starsza siostra Charlotte. Fakt ten doskonale widać na kartach powieści. Anne pełni rolę przewodnika, wprowadza czytelnika w świat , w którym miała okazję żyć. Często zwraca się bezpośrednio do  odbiorcy kilkakrotnie powtarzając słowo Czytelniku. Pisarka powierzyła pierwszoplanowej postaci jeszcze jedną ważną rolę. Uczyniła ją narratorką powieści, w ten sposób całą historię poznajemy z perspektywy nastoletniej dziewczyny. Agnes nie jest  typem osoby przebojowej i pewnej swego. Wręcz przeciwnie to postać odważna , uczciwa , ale też bardzo wrażliwa. To osoba, która chce  nie tylko wywalczyć sobie godziwe wynagrodzenie i spełnić jakieś swoje marzenia. Pragnie również dać od siebie jak najwięcej.

Przyszła pora. aby napisać kilka słów o mocnych stronach i nielicznych mankamentach utworu. Największym atutem powieści są według mnie  występujące w  niej postaci kobiece. Pisarka potrafi znakomicie nakreślić ich portrety psychologiczne.  Pokazuje , że  z niektórych z nich można by brać przykład, ale zachowania pozostałych lepiej nie naśladować. Na słowa pochwały zasługuje również pierwszoosobowa i bardzo sugestywna narracja. Dzięki takiemu zabiegowi pisarka pozwala, aby wykreowana przez nią bohaterka nie tylko  opowiedziała odbiorcy swoją historię , ale też przybliżyła mu   polityczne i społeczne realia  dziewiętnastowiecznej Anglii. Na kartach książki czytamy o tajnikach pracy guwernantki ale i o trudnej sytuacji kobiet w czasach   tak bardzo dla nas odległych. To opowieść o młodej pełnej zapału i chęci do pracy dziewczynie, która  próbuje odnaleźć szczęście w świecie pełnym konwenansów i żelaznych zasad. Ich złamanie może oznaczać koniec marzeń o dalszym kształceniu i  poszerzaniu swoich horyzontów. Na co jeszcze zwrócić szczególną uwagę podczas czytania tej powieści? 

Warto zauważyć także  wartościowe cytaty , które raz po raz pojawiają się przed oczami czytelnika. i nadal nie straciły na aktualności.  Przykładem mogą być choćby słowa znajdujące się na początku  tekstu. Kolejne brawa autorka dostaje ode mnie za swój naturalny dar  kierowania emocjami czytelnika. Umie ona również stworzyć bohaterki , które są kompletnymi przeciwieństwami. Najmłodsza  z sióstr Brontë napisała powieść  niesamowicie realistyczną , pełną uroku , subtelną. Jej czytanie to prawdziwa przyjemność.  Autorka choć nie musi i tak udowadnia , że  wszystkie zachwyty nad jej twórczością są jak najbardziej uzasadnione.  Jednym jedynym mankamentem książki, który zauważyłam jest to, że czasem  Anne chce nad wyraz dokładnie przedstawić nam swój świat  i  czasami zapomina o tym, iż opisy to nie wszystko, Potrzebna jest również akcja. Ten mały defekt rekompensuje mi cała gama niezwykle różnorodnych postaci. Mamy tutaj posłuszną młodą damę , doświadczoną przez los kobietę,  jak również złośliwą i opryskliwą matkę. Jest w czym wybierać. Książka  choć pozbawiona nagłych zwrotów akcji , drastycznych scen i zagadek do rozwikłania ma inne atuty o których wspomniałam wcześniej. Powieść broni się sama. 
Drogi Czytelniku, Droga Czytelniczko: Agnes Grey nie jest książką adresowaną do wszystkich. Raczej nie przypadnie do gustu osobom lubiącym wartką akcję i oczekującym ogromnych emocji. Jeśli jednak nazywasz siebie miłośnikiem literatury epok wcześniejszych  śmiało możesz rozpocząć poszukiwania tej książki w księgarni  czy bibliotece. Nie będziesz żałował czasu , który spędzisz na jej czytaniu. Jest to  fascynująca opowieść o  poszukiwaniu szczęścia, chęci zdobycia dobrej pracy , poznaniu samej siebie. Podczas lektury zobaczysz także , że  czasem  za  możliwość realizacji swoich marzeń trzeba zapłacić bardzo wysoką cenę. Z czystym sumieniem polecam.





Za egzemplarz recenzyjny serdecznie dziękuję Wydawnictwu MG.






sobota, 19 stycznia 2013

89. Katarzyna Enerlich Kiedyś przy Błękitnym Księżycu.

Alkoholizm to choroba , która nie wybiera. Często dotyka osoby samotne, biedne i schorowane. Nie oszczędza też tych , którzy posiadają wykształcenie, są zamożni i mają obok siebie bliskich. Niszczy fizycznie i psychicznie nie tylko osoby sięgające po alkohol , ale również  ich najbliższych.  O tak trudnym i wstydliwym problemie postanowiła opowiedzieć w jednej ze swoich publikacji Katarzyna Enerlich.
Książka "Kiedyś przy Błękitnym Księżycu" powstała  dzięki czytelnikom, osobom, które zgodziły się spotkać z autorką i opowiedzieć jej swoje historie.
Główną bohaterką powieści pisarka uczyniła  43 letnią doświadczoną przez los kobietę. Barbara będąca narratorką utworu opowiada czytelnikowi o  tym co przeżyła będąc dzieckiem. Kobieta już od najmłodszych lat nie wiedziała co to miłość. Każdego dnia  widziała natomiast pijanego ojca  i  jego  napady padaczki,słyszała nieustanne krzyki będąc świadkiem awantur rodziców. Matka opuściła ją gdy  miała zaledwie pięć lat. Wyjechała do Włoch szukać szczęścia u boku innego mężczyzny. Zagubione bezbronne dziecko  zaczęło czuć się winne całej sytuacji. Od teraz dziewczynka sama musiała zadbać o to aby zarówno ona jak i ojciec mieli za co spłacić rachunki i zjeść obiad. Mogła liczyć tylko i wyłącznie na siebie.  Sama starała się jak mogła aby mieć chociaż namiastkę tego czego nie brakowało jej rówieśnikom- spokoju, bezpieczeństwa  , normalnego życia. Tylko tyle i aż tyle.
Pisarka tym razem wykreowała postać , którą z pewnością się zapamięta. Bohaterka praktycznie cały czas musiała walczyć nie tylko z pojawiającymi się każdego dnia trudnościami ,ale również z samą sobą. Niejednokrotnie miała ochotę pokazać swoje emocje frustracje i zapytać ojca dlaczego się tak zachowujesz? . Choć nieustanie prosiła by przestał pić on nie potrafił  zerwać z nałogiem. Dziewczyna  pomimo tego jak ją traktowano i czego  musiała doświadczyć nigdy nie narzekała. Wciąż starała się odnaleźć w sobie tak bardzo potrzebną jej siłę. Miała kompleksy, nie potrafiła uwierzyć w siebie i w to , że jednak  może spotkać ją coś dobrego, ale walczyła .
Pani Katarzyna  stworzyła  powieść o trudnym dzieciństwie i jego wpływie na dalsze życie bohaterki. Zdecydowała się poruszyć temat niewygodny i wymagający sporej delikatności bo o  czymś takim jak alkoholizm nie można pisać ot  tak potrzebne jest ogromne  wyczucie oraz znajomość tematu. Pisarka  starała się również pokazać iż to jak dziecko się rozwija jest bardzo mocno związane ze środowiskiem w, którym żyje i tym czy ma przy sobie oboje rodziców. Stylu  jakim posługuje  się autorka nie można nazwać łatwym i przyjemnym. Jest on dopasowany do tematyki utworu. Narracja pierwszoosobowa  i traumatyczne opisy aktualnej sytuacji dziewczyny sprawiają, że czytelnik ani przez chwilę nie przestaje  "kibicować" Basi. Jest ciekaw czy w końcu i do niej uśmiechnie się szczęście. Trzyma za nią kciuki aby  Kiedyś przy Błękitnym Księżycu odnalazła to czego nie otrzymała jako mała dziewczynka.
Książka  ta  jest dla autorki  dziełem szczególnym. Sama wielokrotnie to powtarzała. Na  okładce powieści  można przeczytać takie oto słowa :

 "Postanowiłam napisać tę książkę karmiona przeżyciami i  wspomnieniami Czytelników oraz własnymi". 
" Dla tych , którzy opowiedzieli mi swoje historie byłam pogańskim konfesjonałem".
"Dla mnie samej pisanie tej książki było swoistą autoterapią".
Każde z tych zdań może być pewnego rodzaju zachętą do tego aby zerknąć co znajduje się za drzwi , które  pisarka  otwiera przyszłym czytelnikom. Jeśli  zdecydujesz się na to aby przeczytać ten tytuł pamiętaj , że obdarzony jest on  sporym ładunkiem emocjonalnym. To jedna z tych pozycji literackich, którym naprawdę warto jest dać szanse.

Książka czytana w ramach wyzwań:
  • 52 Książki (2013).
  • "Z półki 2013".
  • "Polacy nie gęsi- czytajmy polską  literaturę"
  •  Trójka E- pik(  książka, której akcja dzieje się w polskim mieście).