sobota, 31 października 2026

Odrobina październikowych inspiracji internetowych

  Drodzy Czytelnicy.  Czas na kolejny wpis zawierający inspiracje z  zakamarków Internetu. Tym razem będą pokażę Wam interesujące treści znalezione  we wrześniu 2026 roku. 

 Jak zwykle będą wywiady, bo np. Rafał Gębura i Magda Mołek wykonują fantastyczną dziennikarską robotę, której efektem są wartościowe rozmowy.  Swoje robią też autorki  kanałów Po Cudzemu i  Agata uczy wyjaśniając językowe zawiłości. Cenną wiedzę przekazuje także Tomasz Rożek oraz redaktorzy z Kanału Zero. 

Uważam, że wartościowych treści nigdy dość, więc zachęcam Was nie tylko do czytania i oglądania tego co dla Was wybrałam , ale i podsyłania własnych, internetowych inspiracji w komentarzach.


 źródło
Nie mogłam nie zamieścić w tym wpisie linków do wartościowych tekstów z innych blogów. Ich tematyka jak zwykle jest różnorodna. Począwszy od artykułów o tematyce edukacyjnej , poprzez te dotyczące sportu, języków obcych, skończywszy na wywiadach i quizach. 

I. Ciekawe materiały od twórców internetowych. 
  • Dzieci nazywane patologią 7 metrów pod ziemią  Wywiad z  Mariuszem Dobijańskim autorem książki Nazywają je patologią. Opowieść o pracy z młodzieżą w ośrodkach szkolno- wychowawczych.


  • Agata uczy. Hiszpański z Hiszpanii vs latino różnice które zaskakują .  Język hiszpański jest jeden, ale ma dwie odmiany tj. europejską i latynowską. Jak bardzo są różne ? Dowiesz się z powyższego filmiku. 

  • Najciekawsze premiery października 2026 Sfilmowani. Kolejna porcja filmowo- serialowych nowości z omówieniem. Nie brakuje także segmentu dla fanów gier wideo. 

  • Wyjątkowa opowieść o dzieciństwie, okupacji i Powstaniu Warszawskim. Rozmowa z Danutą Dworakowską, uczestniczką Powstania Warszawskiego , pianistką i autorką książki Pianistka między dzieciństwem a zdziecinnieniem. 

II. Inspirujące treści od innych blogerów i nie tylko+ sekcja Dla Zainteresowanych 

piątek, 23 października 2026

Kącik blogowy # 72 Długość wpisów na blogach- zmieniła się na przestrzeni lat

 Drodzy Czytelnicy. Dziś chciałabym zapytać o tym jak na przestrzeni lat zmieniła się długość wpisów na Waszych i cudzych blogach Widzicie jak bardzo ta tendencja się zmieniła.  Wolicie krótsze czy dłuższe wpisy ? 


źródło

sobota, 17 października 2026

Książki z jesiennym klimatem znacie jakieś interesujące ?

 Drodzy Czytelnicy. Dziś chciałabym zapytać o książki z jesiennym klimatem . O to czy jesienną porą czytacie książki , których akcja rozgrywa się jesienią.


źródło

Może jesień jest dla Was czasem czytania dużych książek to jest liczących od 500 do 1000 stron. A może jednak jesienią zamiast czytać wolicie chodzić do kina lub nadrabiać zaległości serialowe na platformach. 

niedziela, 11 października 2026

15 lat w blogosferze- post rocznicowy

Drodzy Czytelnicy. Dziś mija 15 lat odkąd istnieje blog Książki Warte Przeczytania. Dziś z sentymentem wspominam  dzień kiedy przestraszona maturzystka usłyszała Ania spróbuj założyć bloga. Pokaż to co piszesz, bo jest dobre. Ma coś w sobie, może warto to pokazać  Nie wiedziałam nic o blogowaniu, ale nie miałam też wiele do stracenia. Po  kilku godzinach chciałam  bloga wykasować i zniknąć z internetowej przestrzeni tak nagle jak się w niej pojawiłam. Nie zrobiłam tego . Dziś jest 11 października 2026 roku i od tamtego dnia mija dokładnie piętnaście  lat. Gdyby ktoś  w 2011 roku powiedział mi, że za piętnaście lat dalej będę  prowadzić blog nie uwierzyłabym. Odpowiedziałabym Daj spokój  pewnie po kilku latach odpuszczę.  Jednak nie odpuściłam . Mija piętnaście lat, a ja nadal w tej blogowej przestrzeni jestem. Jestem mimo, że wielokrotnie  zastawiałam się : Może już wystarczy, Czy ktoś w ogóle to jeszcze czyta ? Mimo, że  pod niektórymi postami brak komentarzy , to mnie nie zniechęca. Nie bloguję dla statystyk, lecz z pasji.  Blogosfera do której wchodziłam była trochę inna, bo piętnaście lat to w końcu kawał czasu. Połowa blogów, która wtedy była w tak zwanej Topce już nie istnieje. Blogowych weteranek została garstka, może kilkanaście osób.  Tamta blogosfera  była bardziej otwarta na współprace, projekty, dużo większa i na tamte czasy bardzo popularna. Dziś jest nieco inna, ale to naturalna kolej rzeczy i znak czasów.   Nie będzie żadnego konkursu jubileuszowego ani innego blogowego świętowania. 

Dziś wiem, że niektóre posty np. pierwsze kilkanaście  recenzji powinny wyglądać  zupełnie inaczej, że są słabe lub wręcz beznadziejne. Jednak nigdy ich nie usunęłam, bo  są one dla  mnie symbolem początków blogowania, to na nich uczyłam się jak pisać tak żeby zaciekawić czytelnika. To za nie zebrałam największą, ale dziś już wiem, że zasłużoną krytykę. Dziś nie chcę niczego usuwać ani poprawiać choć mogłabym to zrobić.  Dziś chcę o tym wspomnieć, bo chyba w żadnym z postów rocznicowych wcześniej tego nie robiłam.  Dziś chcę powiedzieć: Czasem miałam dość, chciałam przerwać blogowanie, ale jestem dumna, że tego nie zrobiłam i nie powiedziałam stop, choć inni mi doradzali.  Słyszałam skończyłaś studia zajmij się dziennikarstwem, nie blogowaniem. Wiele rzeczy się na tym blogu udało, ale równie dużo nie wyszło/ nie zostało zrealizowanych/ zostało zakończonych. Wierzę, że każdy tekst powstał wtedy kiedy był jego czas, a jeśli nie powstał to albo nie miał tu trafić albo nie byłam na tyle kompetentna żeby o czymś pisać. Liczę, że jeszcze kilka lat pisania przede mną.  Pomysłów mi nie brakuje. Zostaję i będę dalej dla Was pisać. 

15 lat blogowania to: 
1164 posty - ktoś powie, że jak na 15 lat to wcale nie tak dużo, ale dla mnie to sporo, bo wiem ile pracy i serca włożyłam w każdy z nich. 
10622 komentarzy
1,293,933 wyświetleń.
10 blogowych projektów niektóre zakończone inne aktywne
4 blogowe kąciki

Do tego nie mogę nie wspomnieć o ponad 580 postach stworzonych na drugi blog  O  muzyce słów kilka oraz blisko setce tekstów napisanych na nieistniejące już portale Debiutext i Be Good Art + teksty, które ostatecznie  nie zostały dokończone ani nigdzie opublikowane.
 
Celowo powtórzę to co napisałam w zeszłorocznym poście rocznicowym.
Pisząc ten post jestem po prostu wzruszona i bardzo z siebie dumna. Cieszę się, że przez te wszystkie lata mimo wielu momentów zwątpienia pytań czy w ogóle jest jeszcze sens  j ten blog prowadzić ostatecznie nie odpuściłam. Cieszę się też, że nie posłuchałam wielu ludzi , którzy wielokrotnie powtarzali mi, że powinnam zacząć na blogowaniu zarabiać, bardziej reklamować to co piszę i robię. Ja nigdy nie czułam takiej potrzeby. Dla mnie blogowanie od zawsze było i zawsze będzie pasją, a nie sposobem na zarabianie pieniędzy. Uważam, że w wielu przypadkach kiedy blogowanie staje się pracą, zaczyna być rutyną, a przestaje być pasją. Dla mnie blogowanie to  pasja, z której nie zrezygnuje.  Te wszystkie lata nauczyły mnie pokory, systematyczności, dały wiele, czegoś co nazywa się  blogowym doświadczeniem.   Uważam, że przez te wszystkie lata blogowo zrobiłam sporo. Czy mogłam więcej ? Oczywiście.. Jednak napiszę to raz jeszcze. Jestem dumna z tego co udało mi się zrobić, z tego jak się rozwinęłam jako blogerka, dziennikarka i jako człowiek. Zrobiło się trochę sentymentalnie, ale trudno raz w roku może tak być.

Nie mogę w tym dniu nie podziękować, więc właśnie teraz to robię.

 

źródło

 
  • Dziękuję wszystkim tym dzięki, którym nabrałam odwagi by założyć  blog. Natalia, Monika, Justyna  oraz wielu innych bez Was to miejsce nigdy by nie powstało i nie przetrwało do dziś.
  • Dziękuję moim nauczycielom języka polskiego, którzy zaszczepili we mnie miłość do literatury, poezji , którzy pokazywali, które książki naprawdę są warte przeczytania. 
  • Dziękuję autorom, wydawcom portalom i każdemu z kim miałam okazję przez te lata współpracować. Dziękuję za zaufanie. Zawsze dawałam z siebie wszystko i mam nadzieję, że nikogo nie zawiodłam. Chociaż stałe współprace recenzenckie to już zamknięty rozdział to bardzo miło go wspominam. Dzięki współpracom z innymi blogerami powstało mnóstwo fantastycznych wpisów. Dziękuję za Wasze chęci, zaangażowanie i otwartość. 
  • Dziękuję każdemu, kto od 2011 roku stanął na mojej blogowej drodze i komu te podziękowania się należą. Także tym którzy już  od dawna nie prowadzą swoich blogów, ale być może przypadkiem  natrafią na ten post. 
  • Dziękuję losowi za wszystkie blogowe radości, sukcesy, porażki i błędy, bo bez nich nie byłabym taką blogerką jaką jestem. 
  • Dziękuję losowi za wszystkie blogowe lekcje i za to co dzięki blogowaniu od niego dostałam. 
  • Dziękuję za to co się blogowo nie udało, bo to też czegoś  nauczyło.
  • Dziękuję blogosferze, że tak szeroko otworzyła swoje drzwi i mimo, że przez te  wszystkie lata mocno się zmieniła zawsze miałam w niej miejsce.
  • Dziękuję, tym którzy natrafili na blogach w ostatnich latach i swoimi komentarzami oraz wyświetleniami pokazują, że warto i, że jest dla kogo pisać.  Ktoś wciąż dostrzega i docenia to co robię. 
  • Na koniec może nieskromnie, ale dziękuję sobie, że miałam w sobie na tyle determinacji by ten  blog przez tyle lat tworzyć i rozwijać. 

piątek, 2 października 2026

Kącik filmowy # 73 Październikowe nowości kinowe i kilka bardzo interesujących wywiadów. Lalka Kawalskiego zachwyca

  


 Wykonanie : Klaudyna Maciąg

Kącik Filmowy by Anne 18 - miejsce, gdzie będę pisać o filmie. W kąciku znajdą się nie tylko recenzje polskich produkcji które obejrzę i  uznam za warte polecenia. Będę pisać także o blogach i kanałach w serwisie Youtube poświęconych filmowi. Znajdziecie tutaj moje recenzje, przemyślenia i  garść filmowych inspiracji.
 

Drodzy Czytelnicy,  W kalendarzu październik 2026, więc pora na kolejny Kącik Filmowy. W dzisiejszym  podzielonym na  kilka części wpisie opowiem między innymi  o kolejnych   nowościach kinowych.

Posiadacze platform  takich jak Netflix, Prime Video czy TVP VOD  nie będą jednak  narzekać na nudę. Wiosna  i lato to na nich wysyp premier, serialowych i filmowych. Na  platformach  mając podstawowy  pakiet lub za niewielką opłatą można już obejrzeć niedawne hity kinowe takie jak: O psie który jeździł koleją 1 i 2 , Za duży na bajki 3 oraz Kicia Kocia w podróży ( Netflix), Tom i Jerry Przygoda w muzeum (TVP VOD) , Mimionki i straszydła ( Prime Video) czy Diabeł ubiera się u Prady 2 i Pie*zyć Mickiewicza 3( Disney +).

Jak zawsze w tym cyklu będzie też sekcja z artykułami o tematyce filmowej  oraz wywiadami.. Zapraszam do lektury: 

I.  Polskie premiery kinowe 

  • Klarnet- premiera 9.10
  • Czas który nie nadszedł - premiera 16.10
  • Jak żyć żeby nie zwariować - premiera 23.10
  • Syrenka Piccassa-premiera 23.09
II. Nowości serwisów streamingowych.

  • Premiery Netflix - pełna lista dostępna tutaj
  • Zmora HBO Max - premiera 2.10
  • Młode Gliny TVN i Player premiera 5.10 
  • Mniej obcy Netflix- premiera 7.10
  • SOR- Prime Video TVP 2 - premiera 20.10 
  • Matki Pingwinów 2- Netflix premiera 21.10 
III. Artykuły o tematyce filmowej, wywiady, ciekawostki i podsumowania : 

IV. Ogólnonarodowa dyskusja o Lalce Netflixa. 
Jak widzicie w tym poście nie ani jednego linku do recenzji serialu Lalka w reżyserii Pawła Maślony. Nie ma choć  od dnia premiery tj. 16 września w polskim Internecie pojawiło się dziesiątki jeśli nie setki materiałów na jego temat. Facebook, Youtube, portale filmowe wszyscy mówią lub piszą o tej produkcji. Pisząc zupełnie szczerze jeszcze przed premierą " Lalki Netflixa" byłam przekonana, że wypuszczenie filmu kinowego i serialu na największej platformy w jednym czasie zadziała na niekorzyść filmu. Wydawać by się mogło iż serial obejrzą widzowie na całym świecie a film tylko polscy kinomaniacy, miłośnicy książki, uczniowie, seniorzy i osoby, które pójdą na niego dla obsady lub z czystej ciekawości. Po kilku tygodniach od premiery serialu wiem, że kina nie będą świecić pustkami.  Po pierwsze dlatego, że pewne grupy osób w tym ja czekały  na ten film od miesięcy, chcą  ekranizacji, która będzie bardziej wierna książce niż propozycja Pawła Maślony i jego ekipy. Niektórych zachęcą pozytywne opinie po pierwszych dniach, inni wybiorą się do kin na randkę, kolejni z przyjaciółką na kobiecy wypad. Po drugie część osób pójdzie  po to porównać film z serialem co według mnie jest średnim pomysłem. Po trzecie ten film ma wspomnianą wcześniej gwiazdorską obsadę, która do kin po prostu przyciąga. Czy z tej ogólnonarodowej wręcz dyskusji może wyniknąć coś dobrego ? Czy po obejrzeniu serialu więcej osób sięgnie po książkowy pierwowzór , aby przeczytać jak było naprawdę  i o co tyle hałasu? Czy dzięki niemu więcej widzów obejrzy po raz pierwszy/ ponownie poprzednie adaptacje  powieści Prusa ? Ciężko powiedzieć, ale mam cichą nadzieję, że tak właśnie będzie. 

Ja osobiście nie miałam w planach oglądania serialowej Lalki z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że znam inne produkcje Maślony i czułam, że ten serial mi się nie spodoba. Po drugie nie lubię nowych wersji, które  są zbyt daleko posuniętą wariacją,  fanfikiem na temat klasyki polskiej literatury. Jednak zwykła ludzka ciekawość wygrała i dzień po premierze postanowiłam obejrzeć jeden odcinek. Na  jednym poprzestałam. Czy obejrzę kolejne ? Nie wiem. To zależy od tego czy będę umiała zmienić optykę patrzenia na ten tytuł. Czy potrafię oglądać serial z myślą " To nie jest Lalka, oglądaj  nowy serial.  Tam jest tylko kilka motywów  z powieści i nie ma scen jej wiernych". Myślę, że to się już nie wydarzy. 

Jestem tak po ludzku  ciekawa czy znajdzie się polonista, który odważy się zadać uczniom wypracowanie , w którym będą musieli porównać ze sobą wybrane przez siebie ekranizacje Lalki. Serial może posłużyć też jako punkt wyjścia do dyskusji na temat tego gdzie są granice wolności twórczej,  nowej interpretacji , tego czy zakończenie  np. serialu - twórcy już wcześniej sygnalizowali, że jest inne może zmienić i zmienia dla nich wydźwięk tejże historii. 

V. O nowej tym razem filmowej Lalce słów kilka.
Drodzy Czytelnicy. Zdradzę Wam , że jestem świeżo po seansie filmu Lalka, który mnie urzekł i zachwycił, jest taki na jaki czekałam, a niektóre kreacje aktorskie, stroje i scenografia na światowym poziomie. Pełna klasy opowieść o niespełnionej miłości, ulotności życia, poszukiwaniu siebie , niezwykłej męskiej przyjaźni i ludziach z krwi i kości. Film, który porusza, w niektórych momentach bawi a w innych skłania do refleksji.  Jest piękny wizualnie i równie dobry aktorsko.  Każda z postaci  zostawia na tym filmie swój stempel. Każdy, nawet aktor grający w jedynie trzech scenach pokazuje  kunszt. Kamila Urzędowska pasuje do roli. Gra Łęcką tak, że najpierw  widz jej nie lubi, ale z czasem gdy jest nieco na uboczu zaczyna ją lepiej rozumieć. Chociaż nie dostała  do zagrania tak wiele jak widz mógłby się spodziewać. Wygląda pięknie, można jej współczuć tego, że jako kobieta nie ma prawa głosu i żadnej mocy sprawczej we własnej sprawie. Młoda aktorka gra to co może i na pewno dała z siebie wszystko ale w pewnym momencie scenariusz nie pozwala jej na więcej. Jest bliska książkowej Izabeli, lecz nie ma okazji zabłysnąć. Scenariusz w pewnym momencie daje przestrzeń zupełnie innym postaciom. Łęcka zostaje nieco schowana .To co mogła pokazać pokazała. Doceniam, bo nie miała łatwego zadania. Dorosła do tej roli i mam wrażenie, że jest taka jaka ma być czyli z jednej strony bliska literackiej postaci (piękna, arystokratka, która niczym motyl chce latać, ale zamyka się ją w klatce oczekiwań i konwenansów)a z drugiej realizuje pomysł jaki miał na jej bohaterkę reżyser. Marcin Dorociński z nikim się nie ściga, jest Wokulskim naszych czasów. Świetnie pokazał wewnętrzne rozdarcie swojego bohatera. Miłość, która boli i człowieka, który w imię uczucia poświęci wszystko. Agata Kulesza ( Pani Meliton) i Maria Dębska ( Kazimiera Wąsowska) kradną każdą scenę w której się pojawiają. To one, a nie główna bohaterka błyszczą niczym diamenty. Muzyka, scenografia, kostiumy, kultura języka, warstwa techniczna  i lokacje tylko dodają filmowi rozmachu. Cały drugi plan czyli Borys Szyc,  Andrzej Chyra, Maciej Stuhr, Cezary Żak czy  Filip Pławiak sprawiają, że te mniejsze role też zostają zapamiętane. Nieco słabiej wypadają subiekci, a wśród nich Dawid Ogrodnik oraz Karolina Gruszka jako Florentyna. Mnie nie do końca przekonała również rola Mateusza Damięckiego jako Starskiego. W ostatecznym scenariuszu w ogóle nie ma znanej z książki postaci Heleny Stawskiej i procesu o lalkę. Reżyser tłumaczył tę decyzję wielokrotnie przed premierą, więc ją rozumiem i nie uważam  za minus produkcji. Podobnie jak brak wątku Marianny. 

Czy Lalka Kawalskiego ma jakieś wady ? Tak i wbrew pozorom nie jest to jej długość ,bo 162 minuty mijają bardzo szybko. Film momentami zwłaszcza w końcówce "pędzi" byle zmieścić w nim wszystkie kluczowe wątki i sceny. Sceny, które jak wiadomo trzeba było w montażu skracać lub wycinać.  To niestety widać. Niektórych postaci jak choćby baronowej Krzeszowskiej było dla mnie za mało. Liczyłam też na więcej scen między Izabelą a Stanisławem. Tym co nie wszystkich zachwyci jest też  wojenny prolog tejże historii. Gdyby zaś wydłużyć film o kolejne trzydzieści minut można by było pokazać jeszcze więcej.  Myślę, że widz nie czułby się znudzony. Jednak decyzja twórców była taka a nie inna i należy ją szanować. Ja filmowi daję 10/10 mimo, że chwilami brak mu polotu i tła społecznego.  Liczę, że za kilka lat powstanie kolejny serial Lalka, w którym zobaczymy także sceny dla których w finalnej wersji kinowej zwyczajnie zabrakło miejsca. Serial, który będzie swego rodzaju  dopełnieniem tej adaptacji. Nie chcąc nic zdradzać nie powiem o jakie sceny konkretnie chodzi. Ponoć są plany by ów serial powstał. 

Nową ekranizację zdecydowanie warto obejrzeć. Idźcie do kin i doceńcie ten film. Doceńcie pracę twórców, bo na to zasłużyli.  Aktorki starszego pokolenia tj. Krystyna Janda i Maja Komorowska + wracający do aktorstwa  dla roli Rzeckiego Marek Kondrat dają temu projektowi coś nieuchwytnego co ciężko nazwać Dorociński jako Wokulski 10/10 Kulesza i Dębska również. Urzędowska 10/10 a wspomniany  Kondrat za to jak zagrał mógłby otrzymać niejedną międzynarodową nagrodę. Cała reszta 9. Szczególnie za to, że wszyscy oddają rolom cząstkę siebie, a niektóre postaci dostają " nowe życie."  

Ktoś powie arcydzieło bez skazy .Ja mówię film wybitny, w którym to Stanisław Wokulski a nie Izabela Łęcka gra pierwsze skrzypce. Ekranizacja, w której kapitalnie zagrała śmietanka polskiego aktorstwa.  To jedna z tych produkcji, która zostawia człowieka z poczuciem ogromnej satysfakcji,  ale i opowieść o niespełnieniu.  To trzeba zobaczyć.  Z czystym sumieniem polecam.  W sali kinowej na premierowym pokazie  może trochę po cichu, ale biłam ogromne brawa. Moje oczekiwania zostały spełnione. Na pewno tę wersję obejrzę jeszcze kilka razy. Jest tego warta.  Superprodukcja nakręcona z rozmachem, ale i szacunkiem do dzieła  Bolesława Prusa.