poniedziałek, 21 października 2013

137. Cathy Glass Kobieta bez przeszłości.


  • Tytuł oryginalny :The girl in the Mirror
  • Tłumaczenie: Patryk Dobrowolski
  • Wydawnictwo: Hachette
  • Rok wydania: 2013
  • Oprawa: miękka 
  • Ilość stron: 388
  • Gatunek: Powieść zainspirowana prawdziwą historią
 Rodzinne tajemnice skrywane od lat w końcu wychodzą na jaw, bolesne wspomnienia zostają zablokowane. Pozostaje tylko nieustająca dezorientacja i wewnętrzny lęk, pytanie o to co tak naprawdę się stało. Te dwa zdania są doskonałym podsumowaniem książki, którą dzisiaj dla Was recenzuję. "Kobieta bez przeszłości " to powieść, która została zainspirowana prawdziwą historią młodej dziewczyny. Tym razem Cathy Glass przedstawia swoim czytelnikom nie pokrzywdzone  przez los dziecko, lecz dwudziestotrzyletnią Amandę, która  również ma za sobą pewne traumatyczne przeżycia. Jednak w ogóle ich nie pamięta. 

Mandy, bo tak pieszczotliwie nazywają ją rodzice, będąc małą dziewczynką bardzo dużo czasu spędzała ze swoją kuzynką Sarą, ciocią i dziadkami. Choć relacje w rodzinie były naprawdę dobre, pewnej nocy, gdy nastolatka miała trzynaście lat, wydarzyło się coś strasznego. Jedna tajemnicza sytuacja zmieniła wszystko, sprawiła, iż dzieci nie mogły się więcej odwiedzać, a ich rodziny przez okrągłe dziesięć lat ze sobą nie rozmawiały. Nikt nie powiedział dlaczego kontakt został zerwany. Nadszedł jednak dzień, kiedy trzeba było zadzwonić  i przekazać smutne wiadomości. Amanda dowiaduje się, że jej ukochany dziadek jest ciężko chory i zostało mu co najwyżej kilka dni życia. Wraz z ojcem jedzie do wujostwa. Ani ona, ani jej tata nie zdają sobie sprawy z tego, jak poważny jest stan staruszka. Nasza bohaterka postanawia zostać w domu, który wcześniej traktowała niemal jak własny i pomóc w opiece nad tym, którego naprawdę kocha. Ma nadzieję, że nie tylko odciąży zmęczonego wujka, ale także ponownie spotka się z kuzynką. Szokujący jest dla niej nie tylko stan chorego, ale również to, że nie pamięta układu pomieszczeń, wydarzeń o które wszyscy ją pytają, wspólnych zabaw, czy osób jakie kiedyś tu spotkała. Wszystko wydaje jej się tajemnicze, dziwne i nie logiczne. Chce w końcu dowiedzieć się prawdy. Wie, że rodzinny sekret, ta zmowa milczenia dotyczy właśnie jej. Spojrzenia, rozmowy, pytania, na które nikt nie chce odpowiedzieć. Bohaterka ma dość  niedomówień i nie chce dłużej czekać, aż ktoś powie o co tak naprawdę chodzi. Jednak w końcu nadchodzi moment kiedy wszystko sobie przypomina. Wreszcie zna powód nagłej decyzji ojca, odkrywa co stało się tamtej nocy, gdy została pośpiesznie zabrana przez rodziców bez słowa wyjaśnienia. Jaka będzie jej reakcja? Co zrobią najbliżsi  dziewczyny? Czy w jakiś sposób jej pomogą? 
O tym już w książce. 

Muszę przyznać, że powyższy tytuł od dawna gościł na mojej liście pozycji, które koniecznie  chcę przeczytać. Na szczęście życzenie to dość szybko się spełniło i książka weszła w moje posiadanie. Zaczęłam czytać i mówiąc kolokwialnie przepadłam, nie mogłam oderwać się od lektury. Zaczęłam "żyć" tą historią, w  ekspresowym tempie pochłaniałam kolejne strony i rozdziały. Miałam jakieś tam własne przypuszczenia odnośnie tego jaka to może być tajemnica, co poróżniło rodzinę. Moje hipotezy okazały się po części trafne. Piszę po części, ponieważ o ile sekret okazał się być niemal dokładnie taki jak myślałam, to to co się działo po jego odkryciu, było dla mnie ogromnym zaskoczeniem na plus oczywiście. Do tego pełne  emocji sceny cierpień umierającego starca, który nie chce dłużej się męczyć i opisy heroicznej wręcz walki  jego najbliższych o to, aby ukochany mąż, ojciec, dziadek mógł przebywać z nimi jak najdłużej nawet jeśli nie byłby w pewni świadomy tego, gdzie jest i kto przy nim czuwa. Olbrzymi ładunek skrajnie różnych pozytywnych i negatywnych emocji. Pełne strachu monologi dziewczyny, która usilnie próbuje zerwać zasłonę milczenia, ulżyć w cierpieniu, na nowo zaufać i pokochać. Rozmowy, z których niewiele wynika, wieści jakich nikt nie chciałby ani usłyszeć ani przekazać. Skłócona rodzina, którą zjednoczyć może dopiero choroba jednego z jej członków, sprawa sprzed lat, nie dająca o sobie zapomnieć, wystawiona na próbę miłość i przyjaźń, której nie jest w stanie zniszczyć nawet upływający czas. Dramatyczne wyznania i zaskakujący koniec. Opowieść tę pamięta się jeszcze długo po zakończeniu lektury.  Jest to powieść o ranach jakie trudno uleczyć, śmierci, której nie da się przechytrzyć, przebaczeniu i przeszłości. Przeszłości, jakiej nie można tak po prostu wymazać. Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z historią Mandy. Jeśli to zrobicie, przeczytacie książkę o kobiecie, której zabrano wspomnienia. Naprawdę warta uwagi pozycja. Dreszczyk emocji, mnóstwo zaskoczeń, masa pytań i trudnych odpowiedzi. To wszystko, Drogi Czytelniku, oferuje Ci Cathy Glass. Teraz to do Ciebie należy decyzja czy chcesz wyciągnąć rękę, zabrać klucz i otworzyć drzwi do świata zatytułowanego "Kobieta bez przeszłości". Ja ze swojej strony gorąco Cię do tego zachęcam. 

Za egzemplarz recenzyjny dziękuję Wydawnictwu Hachette. 
 Książka zaliczana do wyzwań : 
  • 52 książki 2013

  •  Czytamy serie wydawnicze . 

niedziela, 13 października 2013

136. Martyna Wojciechowska Tajlandia

  • Wydawnictwo: G+J
  • Rok wydania: 2012
  • Oprawa: miękka 
  • Ilość stron: 128
  • Gatunek: literatura podróżnicza.
Tajlandia - azjatyckie państwo ze stolicą w Bankoku. Graniczy z Kambodżą, Laosem oraz Mijanmą. Większość z nas słyszała pewnie o różnych specjałach tamtejszej kuchni. Martyna Wojciechowska w poszukiwaniu ciekawych osób - bohaterek drugiego sezonu programu "Kobieta na krańcu świata" wybrała się właśnie do tego kraju.

Miała tam okazję poznać Macieng jedną z kobiet o tak zwanych "długich szyjach". Azjatka zawsze ma na sobie ogromne ilości ozdób. Od dziecka nosi na szyi i rękach ogromne, bardzo ciężkie i mało komfortowe obręcze. Są one dla tamtejszych kobiet symbolem piękna i oznaką poszanowania dla rodzinnych tradycji. Choć nikt nie zmusza do ich noszenia, już małe niespełna pięcioletnie dziewczynki proszą rodziców, aby im je założyli. Czy ta niecodzienna ozdoba przeszkadza w zwykłych domowych czynnościach? Kiedy i czy w ogóle można je zdjąć? Jaki jest powód tego, że niewiasty tak chętnie zakładają obręcze? Odpowiedzi na wszystkie zadane niżej pytania znajdziecie w kolejnej części mini serii "Kobieta na krańcu świata".

Odcinek poświęcony Tajlandii  pamiętam z TV. Nie mniej jednak lubię wracać do historii, które wcześniej przypadły mi do gustu, dlatego sięgnęłam po powyższy tytuł.  Podobnie jak w recenzowanej niedawno książeczce o Kenii, także i tutaj, oprócz historii życia kobiety czytelnicy znajdą także kilka innych informacji. Są ciekawostki, podstawowe dane geograficzne (powierzchnia, klimat, język urzędowy, religia czy waluta), porady dla podróżników oraz adresy ciekawych stron internetowych. Do tego należy dodać uwiecznione na fotografiach  najpiękniejsze, warte zobaczenia miejsca w odwiedzonym przez Wojciechowską państwie.
Na to, że tak pozytywnie odebrałam tę pozycję wpływa również rzetelność i profesjonalne podejście do tematu jakie pokazuje Pani Martyna. Dziennikarka za każdym razem, obojętnie czy widzimy ją na szklanym ekranie czy czytamy napisane przez nią książki, potwierdza, że to właśnie podróże są jej największą pasją.

Sposób w jaki "oprowadza" czytelnika bądź też widza po kolejnych zakątkach globu bardzo mi się podoba. Z kobietami, które spotyka rozmawia szczerze, pyta o to co ją zainteresuje, ale także o to co może zaintrygować potencjalnego czytelnika/widza.

Książkę tę z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim sympatykom literatury i programów podróżniczych. Pozostałe mole książkowe raczej nie będą mogły znaleźć w niej zbyt wiele dla siebie. Jednak np. podczas wakacji, chyba wszyscy czytelnicy i czytelniczki mają ochotę na nieco lżejsze utwory. Wtedy taka pozycja pasuje idealnie. 


Za egzemplarz recenzyjny dziękuję Wydawnictwu G+J.
Książka zaliczana do wyzwań :
  • 52 Książki 2013. 

  •  Polacy nie gęsi- czytamy polską literaturę Edycja II. 



  • Czytamy serie wydawnicze. 


czwartek, 10 października 2013

Wywiad z Magdaleną Witkiewicz.

Żona,  matka i pisarka w jednym. Autorka książek dla młodszych i   starszych czytelników . Jeszcze do niedawna prowadziła firmę  marketingową " Efekt motyla" teraz postanowiła całkowicie poświęcić się pisaniu. Jej najnowsza powieść "Zamek z piasku "już niebawem ujrzy światło dzienne. Jednak zanim to się stanie macie okazję przeczytać wywiad z autorką. Znajdą się w nim również odpowiedzi na pytania , które sami zadaliście. Zapraszam do lektury. 


Crysia : 


1.Czym zajmuje się Pani poza pisaniem?

Wczoraj zamknęłam firmę. Nie dałam rady ciągnąć wielu rzeczy równocześnie. Dzieci, dom, firma, książki. Za dużo tego – doba jest za krótka. Więc mogę powiedzieć, że od dziś zajmuję się pisaniem, domem, dziećmi, a może jeszcze wystarczy czasu na szycie, decoupage i inne prace artystyczne…
2.Jakie wartości są dla Pani w życiu najważniejsze?
Uczciwość. Lojalność. 

3.Czy istnieje jakiś pisarz, który jest dla pani twórczości swoistym "wzorcem"?
Bardzo cenię Stephena Kinga.

4. Jak wygląda pani zwyczajny dzień?
Wstaję, budzę dzieci – czasem z trudem, śniadanie, pędzimy do przedszkola z synkiem, potem do szkoły z córką, wracam, często mam trening (wiecznie się odchudzam), piszę, pracuję, ogarniam dom – i już trzeba jechać po dzieci. Potem obiad, a potem już zaraz się robi noc – zaganiam dzieci do łóżek, chwilę czytam, rozmawiam. Kocham te wieczorne rozmowy z nimi. A potem siadam w wielkim fotelu z moim kotem Puszysławem i mam poczucie, że wszystko jest na swoim miejscu. Piszę, a kot mruczy.

5. Jak pani sądzi, dlatego większość czytelników uważa, że polska literatura jest gorsza od zagranicznej?

Mamy naleciałości z poprzedniej epoki. Kiedy wszystko co zachodnie, amerykańskie było lepsze. I mówią tak często ci, co nie czytali polskiej.




Jędrzej J :



1.     Czy wpisaniu są tematy tabu? Czy uważa pani, że można o wszystkim pisać w książkach (np. o gwałtach itp.)?
Moim zdaniem można pisać o wszystkim. Ale… Ja o niektórych rzeczach nie chcę pisać. Jak ktoś chce – proszę bardzo. Ja nie piszę o brudnym, czarnym świecie. Staram się pokazać kolorowe barwy.
2. Czy postawić na swoim (np. z wyglądem okładki) jest łatwo z wydawcami czy raczej trudno?
Teraz czuję się jak w bajce. Nie muszę stawiać na swoim – wszystkie propozycje, które dostaję są super. Ale bywało różnie.

3.     Jest pani przeciwniczką czy zwolenniczką scen erotycznych w książkach?
Ani przeciwniczką, ani zwolenniczką Jeżeli są fajnie napisane – czemu nie. Ale nie lubię przesady.
 
Anne 18.
Zacznę od standardowego pytania Dlaczego akurat pisanie książek? Czy było to marzenie z dzieciństwa ?
Nigdy nie marzyłam, by być pisarką. To po prostu stało się
Proszę wymienić 3 wady i trzy zalety bycia pisarką.
Zalety? Robię to co lubię, siedzę w fotelu z kotem i piszę, nie mam pracodawcy nad głową

Wady? Sama muszę się mobilizować, nie wychodzę do ludzi, i już nie ma wad.
Żeby napisać książkę trzeba mieć : talent, czas inspirację i … co by Pani do tego zestawu dorzuciła?
Trochę życiowych doświadczeń.


 

Skoro o książkach mowa to , którą z tych dotychczas wydanych pisało się najtrudniej/najłatwiej i dlaczego?
Najłatwiej pierwszą. A najtrudniej drugą. Bo istnieje w człowieku chęć pokazania, że się jest pisarzem… Udowodnienia na siłę…
Czym jest dla Pani pisarstwo ? Pasja , zawód jedno i drugie a może jeszcze coś innego ?
Pasja, zawód i życie…
Czy Magdalena Witkiewicz jako mama próbuje zaszczepić w swoich pociechach Lilianie i Mateuszu miłość do literatury?



Jasne! Czytam im książeczki ;)
Jaka jest Magdalena Witkiewicz prywatnie
 
Taka jak bohaterki moich książek. Zupełnie zwyczajna i normalna.





Dziecko jest bardzo wybrednym czytelnikiem niełatwo je zadowolić . Co jest ważne przy pisaniu książki skierowanej właśnie do najmłodszych?
Nie można dzieci traktować jak półgłówków. Trzeba pamiętać, że to tacy sami ludzie, jak dorośli, tylko nieco mniejsi.
 
Jak wygląda czas kiedy pisarka przygotowuje się do stworzenia nowego utworu? Zbieranie materiałów rozmowy z różnymi osobami to na pewno . ale co jeszcze?
Myślenie, kombinowanie i oglądanie „filmu” w swojej głowie.


O czym będą kolejne Pani książki i kiedy możemy się ich spodziewać ?
Plany są bogate! Teraz 23 października Zamek z piasku, potem druga Szkoła żon, Lilka i spółka, kolejna, potem Trzecia część serii Milaczkowej, a potem Czereśnie zawsze muszą być dwie. Dużo tego!

Czy bohaterki i bohaterowie Pani powieści są tylko i wyłącznie wytworem wyobraźni? może ktoś lub coś szczególnie zainspirowało do ich stworzenia?
Podglądam otoczenie ;)


Posiadają oni niektóre cechy/imiona Pani przyjaciół lub członków rodziny?
Oczywiście Nawet czasem się odnajdują.



Czy w trakcie pisania książki wyobraża sobie Pani, że jest jej bohaterką, czy raczej dystansuje się od stworzonych przez siebie postaci?
Jestem w środku. Żyję książką.







Jakie gatunki książek znajdziemy na Pani regale?

Sensację, sensację i… sensację.


Gdyby wydrukowano tylko jeden egzemplarz Pani książki zostawiłaby go Pani dla siebie czy podarowała komuś ?

Chyba zostawiłabym go dla moich dzieci. 


Ile czasu zajmuje Pani napisanie jednej książki ?
Bardzo, bardzo różnie. Czasem idzie bardzo szybko, a potem jest kilkutygodniowy przestój. Myślę że 3 miesiące to bezpieczny termin.




Czy własne doświadczenia życiowe w jakiś sposób wpływają na to jak Pani pisze

Oczywiście. W każdej powieści jest trochę mnie.


 Pisząc zapomina Pani o bożym świecie i zaczyna żyć życiem książki?
Nie mogę zapominać, bo mam dwoje dzieci Ale tak, historia mnie wciąga.
Jakie to uczucie gdy tworzy się ostatnie zdania powieści?

Ulga i poczucie dobrze spełnionego obowiązku.


W "Opowieści niewierne"j poruszyła Pani temat trudny, który niezbyt często pojawia się w polskiej literaturze- pisała o zdradzie. Skąd wziął się pomysł na tę książkę ? 
Z życia przyjaciółek. Które są tłamszone i nie znają swojej wartości, a wystarczy je pogłaskać, by zaiskrzyły im oczy…


  A czego uczy o czym przypomina nam "Szkoła żon" ?
O tym, że należy kochać siebie…
Teraz zadam pytanie, które dość mocno mnie zastanawia czy po przeczytaniu własnej książki np. przy okazji korekty autorskiej nie ma Pani wrażenia, że coś można było zrobić lepiej , napisać inaczej ?

Trzeba iść do przodu i nie oglądać się za siebie. Zawsze może być lepiej, zawsze może być inaczej. Ale gdybyśmy o tym myśleli, to nie byłoby czasu na przyszłość.
Czyta i komentuje Pani blogi książkowe? Co nich sądzi?
Podobają mi się!
Jakie ma Pani plany na przyszłość ?
Pisać, pisać, pisać!
I tak na koniec jaką książkę ostatnio Pani przeczytała ?
Ostatnio czytam Tess Gerritsen. Super!
  Dziękuję serdecznie za rozmowę.